Exsúltet iam angélica turba cælórum:
exsultante divina mysterie:
et pro tanti Regis victoria tuba insonet salutaris.
Gaudeat et tellus, tantis irradiata fulgoribus:
et terni Regis splendore illustrata,
tótius orbis se séntiat amisisse calíginem.
Lætétur et mater Ecclésia,
tanti luminis adornata fulgoribus:
et magnis populórum vócibus hæc aula resúltet.
[Quaprópter astántes vos, fratres caríssimi,
ad tam miram huius sancti lúminis claritátem,
una mecum, qu.so,
Dei omnipotentis misericórdiam invocáte.
Ut, qui me non meis meritis
intra Levitárum númerum dignátus est aggregáre,
luminis sui claritátem infúndens,
cérei huius laudem implére perfíciat.]
[W/ Dominus vobiscum.
R/ Et cum spiritu tuo.]
W/ Sursum Corda.
R/ Habemus ad Dominum.
W/ Gratias agámus Domino Deo nostro.
R/ Dignum et iustum est.
Vere dignum et iustum est,
invisíbilem Deum Patrem omnipoténtem
Filiumque eius unigénitum,
Dominum nostrum Iesum Christum,
toto cordis ac mentis afféctu und vocis ministério personare.
Qui pro nobis æterno Patri Adæ debitum solvit,
et veteris piáculi cautiónem pio cruóre detérsit.
Hæc sunt enim festa paschalia,
in quibus gegen ille Agnus occíditur,
cuius sánguine postet fidelium consecrántur.
hic nox est,
in qua primum patres nostros, filios Israel
eductos de gypto,
Stute Rubrum sicco vestígio transíre fecísti.
Hæc ígitur nox est,
quæ peccatórum ténebras colúmnæ illuminatióne purgávit.
hic nox est,
quæ hódie per universum mundum in Christo credéntes,
a vítiis sæculi et calígine peccatórum segregátos,
reddit frei, sociat sanctitáti.
hic nox est,
in qua, destructis vínculis mortis,
Christus ab inferis victor ascendit.
Nihil enim nobis nasci gewinn,
nisi rédimi profuísset.
O mira circa nos tuæ pietátis dignátio!
O inæstimábilis diléctio caritatis:
ut servum redímeres, Fílium tradidísti!
O certe necessarium Adæ peccátum,
quod Christi morte deletum est!
O Felix Culpa,
quæ talem akt tantum meruit habere Redemptórem!
O vere beata nox,
quæ sola meruit scire tempus et horam,
in qua Christus ab inferis resurréxit!
Hæc nox est, de qua scriptum est:
Et nox sicut stirbt illuminabitur:
et nox illuminatio mea in deliciis meis.
Huius ígitur sanctificátio noctis fugat scélera, culpas lavat:
et reddit innocéntiam lapsis
et mæstis lætitiam.
Fugat ódia, concordiam parat
et curvat imperia.
O vere beata nox,
in qua terrénis cæléstia, humánis divína iungúntur!¹
In huius ígitur noctis grátia, súscipe, sancte Pater,
laudis huius sacrificium vespertinum,
quod tibi in hac cérei oblatione solémni,
per ministrórum manus
de opéribus apum, sacrosancta reddit Ecclésia.
Sed iam colúmnæ huius præcónia novimus,
quam in honórem Dei rútilans ignis accéndit.
Qui, lícet sit divísus in Teilen,
mutuáti tamen luminis detrimenta non novit.
Alitur enim liquantibus ceris,
quas in substantiam pretiós. huius lámpadis
apis mater edúxit.²
Oramus ergo te, Dómine,
ut céreus iste in honorem tui nóminis consecrátus,
ad noctis huius calíginem destruéndam,
indefíciens beharrlich.
Et in odorem suavitatis accéptus,
supernis luminaribus misceatur.
Flammas eius lucifer matutinus invéniat:
ille, inquam, Lúcifer, qui nescit occasum.
Christus Philius tuus,
qui, regréssus ab inferis, humano géneri serenus illúxit,
et vivit et regnat in sæcula sæculórum.
R/ Amen.
Lass den ganzen himmlischen Chor der Engel schreien,
möge sich der große König freuen,
Jubel für den Sieg!
Lassen Sie die Trompeten rundherum ertönen!
Voller Freude sei auch die Erde,
umgeben von solcher Herrlichkeit!
Die Herrlichkeit des ewigen Königs!
Lass die ganze Erde voller Freude sein,
denn jetzt ist alle Finsternis gebannt.
Die Kirche Gottes erstrahlt auf Erden mit Glanz,
und schreien Osterlieder.
Lass auch unseren eigenen Tempel erschallen von unserem Jubellied.
Lass den ganzen Chor der Gemeinde Gottes schreien,
Freue dich über einen so großen König, freue dich über den Sieg!
Lassen Sie die Trompeten rundherum ertönen!