WikiDer > Sonnengott
EIN Sonnengott (oder Göttin) repräsentiert die Sonne, oder Aspekte davon wie Sonnenstrahlen. In dem Mythologie von vielen Kulturen war die Sonne eine Gott. Ein Sonnengott wurde im Laufe der Geschichte in vielen Zivilisationen verehrt, wie z Antikes Ägypten, es Antikes Griechenland, Mesopotamien, es Antikes China, das Kelten, das Deutsche, das Inkas, das Azteken, Japan oder in Religionen wie der Hinduismus. Es wird angenommen, dass der Sonnenkult der Ursprung der Henotheismus und später von der Monotheismus.
Solarboot und Solarauto
Ein Solarboot ist eine mythologische Darstellung der Sonne, die ein Boot steuert.
- In dem neolithisch in einigen Fällen zeigen die Petroglyphen mögliche Solarboote.
- norwegisch Felsmalereien aus der Bronzezeit umfassen Boote in verschiedenen Sternzeichen.
- Steinschiffe und Schiffsgräber werden auch als Transportmittel in die Leben nach dem Tod.
- Die neueste Ergänzung zu den Himmelsscheibe von Nebra war ein weiterer Bug am Boden, identifiziert als "Solarboot", wieder aus Gold, aber von anderer Herkunft als die früheren Operationen.
- In der Nekropole von Cabezo de Alcalá, a Anhänger gefunden mit einem Boot und einer Sonnenfigur mit einem zentralen Loch. Der Anhänger befindet sich heute im Besitz des Museo Arqueológico Nacional de España in Madrid und gehört zu den Urnenfelderkultur.
- Regeneration war in der geordneten Welt im Ägyptische Mythologie. Es war nur möglich, als das Alte und Abgenutzte in die grenzenlosen Regionen eintauchte, die die geschaffene Welt umgeben, nämlich die heilende und auflösende Kraft des Urmeeres. Mittag. So wurde der Sonnengott jeden Morgen in seinem Boot emporgehoben, wie im Buch der Tore ist illustriert.
- Jufus 43,6 Meter langes Boot (Cheops) wurde im Komplex der of gefunden Cheops-Pyramide und wurde schätzungsweise um 2500 v. Chr. gebaut. Es dient als Beispiel für die Bedeutung und Symbolik des Solarbootes für den Übergang in die andere Welt.
- Neben dem Grab in Abydos hat Königin Merneith auch ein Grab Sakkara. In diesem Grab entdeckten Archäologen a Sonnenrinde der ihr erlauben sollte, mit dem Sonnengott ins Jenseits zu reisen. Solche Ehrungen waren normalerweise dem König vorbehalten.
- In einer Schöpfungsgeschichte von Ägypten wird gesagt, dass ra hat genug von der Erde, die er selbst erschaffen hat, und reist mit seiner Sonnenbarke über den Himmel, um mit ihr die Nacht in der Unterwelt zu verbringen Affe kämpfen[1].
- Im Neugrange eine Zeichnung eines Solarbootes wurde gefunden, nach George Kaffee, mit dem Symbol für die Sonne darüber. Auch in Dowth ein ähnliches Bild wurde gefunden[2].

Himmelsscheibe von Nebra; der untere Bogen wäre der Solarboot sein

Umbau von 's Solarboot Cheops im Boulogne-sur-Mer

Thot auf der Sonnenrinde, Götter der Ägypter, 1904

BronzeAnhänger gefunden in der Necropolis de Cabezo de Alcalá (Urnenfelderkultur), Museo Arqueologico Nacional de España

Ein Boot auf dem Manunggul-Krug (ein Urne von dem neolithisch)
Der Sonnenwagen ist eine weitere mythologische Darstellung, sein Ursprung soll dem de . entsprechen Indoeuropäisch Expansion im zweiten Jahrtausend v.
- Das Trundholm Sonnenwagen wurde gefunden in Dänemark. Es wird auf etwa 1400 v. Chr. datiert.
- In dem Nordischen Mythologie Gefahren Sol jeden Tag auf ihrem von den beiden Pferden gezogenen Wagen Arvak und Alsvid. Sie wurde vom Wolf gejagt Skollder sie verschlingen wollte.
- In Griechenland Kontrollen Helios ein Auto und es tut Phaeton ebenfalls. Die Pferde liefen jedoch Amok und Phaethon wurde von einem Blitz getroffen, der durchschlug Zeus wurde geworfen. Phaethon fiel vom Wagen und starb.
- Das Sol Invictus wurde auf einem Streitwagen auf der Rückseite einer römischen Münze abgebildet.
- Elijah steigt in einem Feuerwagen in den Himmel auf.
- Surya ist ein vedisch Gott, der die Sonne im hinduistischen Pantheon darstellt und einen Wagen mit sieben Pferden fährt.
- Orontes IV würde in Armavi ein Schrein gegründet zu Ehren von honor Apollo-Mithra: eine goldene Statue von vier Pferden, die einen Wagen ziehen, der Apollo als Sonnengott enthält. Dieser Schrein wurde im vierten Jahrhundert von der Armee der Perser zerstört Sassaniden.

Das Trundholm Sonnenwagen mit dem Sonnenkreuz als Räder, datiert um 1400 v.
,_RP-P-1891-A-16489.jpg/120px-Sol,_de_zon,_en_zijn_kinderen_De_zeven_planeten_(serietitel),_RP-P-1891-A-16489.jpg)
der Sonnengott Sol reitet in seinem Wagen in den Himmel, gezogen von zwei Pferden. Das Zeichen des Löwen zeigt an, welche Personen zum Einflussbereich von Sól gehören, 1638

Kaminplatte mit Helios auf seinem Sonnenwagen Lothringen, 1863
Mitra auf seinem Sonnenwagen, Schmuck von dem Römisches Reich, Einsiedelei

Der Fall von Phaeton, Thomas de Leu, 1614, Nationalbibliothek von Frankreich.
Sonnentempel und Symbole
EIN Sonnentempel wird verwendet, um den Sonnen- / Sonnengott zu verehren. Es ist benutzt Sonnenkreuz (oder Sonnenrad) und Sonnensteine. EIN Heiligenschein oder Halo ist das Symbol der Sonnengötter, zum Beispiel bei Mithras, Apollo und Helios.
Bei der Griechen und Römer der Rabe ist das Symbol der Langlebigkeit; er ist der Bote des Sonnengottes Apollo. Die dreibeinige Krähe (vereinfachtes Chinesisch: 三 足 乌; traditionelles Chinesisch: 三 足 烏; Pinyin: sān zú wū) ist eine Kreatur, die in verschiedenen Mythologien und in der Kunst Ostasiens vorkommt, wo sie die Sonne darstellt. In dem koreanische mythologie das Tier ist als Samjogo bekannt.

Erleichterung mit König Antiochus XIII Asiaticus und Mithra (rechts mit Phrygischer Hut und Heiligenschein oder Heiligenschein), Stier, Syrien, 69-31 v.

Sonnenstein der Azteken, Nationalmuseum für Anthropologie, Mexiko Stadt

Das Sonne von Majapahit (ebenfalls Surya Majapahit) mit acht Sonnenstrahlen, umgeben von HinduLokapala-Götter, Indonesien

Apollo bringt ein Trankopfer, links ein Rabe, 480-460 v. Chr., Delphi
Das Sonnentempel von Konarak ist als Darstellung des Wagens des Sonnengottes konzipiert Surya mit Speichen und schöner Skulptur. Die 24 Räder beziehen sich auf den Zyklus von Jahreszeiten und Monate. Ein Gespann von sieben Pferden zieht den Wagen. Der Tempel ist so platziert, dass die ersten Sonnenstrahlen durch den Haupteingang eintreten.
Das Westcar Papyrus ist ein Papyrus, der sich mit dem beschäftigt 4. und 5. Dynastie von Ägypten, macht es deutlich, dass der Sonnenkult unter diesen beiden Dynastien des Alten Reiches an Bedeutung gewann. Darauf weist unter anderem der Bau von Sonnentempeln in dieser Zeit hin. Während der 4. und 5. Dynastien war die Sonne, Quelle allen Lebens, sehr wichtig geworden. Das Pharao galt seit dieser Zeit als Sohn des Sonnengottes, auch oberster Gott, ra. Im Ägypten zwei der sechs Sonnentempel wurden gefunden. Dies sind die Sonnentempel von Oeserkaf im Abu Ghurobi und der Sonnentempel von Nioeserre im Abu Gorabi. Im alten Ägypten hatte ein Tempel eine bestimmte Anzahl von Teilen wie a Pylon, ein Obelisk aber auch a heiliger see. Jeden Morgen ging die Sonne vom Heiligen See auf und symbolisierte die Erschaffung der Welt.

Rekonstruktion des Sonnentempel von Oeserkaf

Rekonstruktion des Sonnentempel von Nioeserre
Das Ägyptischer Tempel diente in erster Linie als 'Zuhause' für die ordentlicher, sondern auch für die tägliche Leistung der Rituale der den netjer ('beruhige') besänftigen musste, indem er ihm oder ihr dankte und sie gleichzeitig drängte, neue Gaben über Land und Leute auszuschütten. Der Pharao oder sein Stellvertreter vollzogen dieses Ritual in vierzehn Schritten. Außerhalb der Tempelmauern, und gegen sie gebaut, standen Kapellen aus Tonziegeln für das Volk. Menschen treten auch auf Pilgerfahrten zu wichtigen Tempeln und verbrachte möglicherweise eine Nacht in der Kolonnade ('Tempel schlafen') um in ihre zu kommen träumen Kontakt mit dem Netjer zu haben und seinen Rat einzuholen. Einmal im Jahr wird das Kultbild aus dem naos und auf das Dach des Tempels gebracht, nachdem der Pharao ihn gereinigt und neue Gewänder gegeben hatte. Auf dem Tempeldach wurden oft permanente oder provisorische Kapellen errichtet. Die Kultstatue stand zunächst eine Weile in der prallen Sonne und schien direkt vor einer solchen Kapelle, bevor sie vorübergehend darin aufgestellt wurde. Es hatte dann wieder genug Energie aufgenommen, um zu funktionieren. Während des täglichen Rituals blieb die Statue im Naos.
Die Aton-Tempel unterschieden sich von den anderen Tempeln in Ägypten durch ihren offenen Charakter. Die Tempel hatten kein Dach. Somit war auch keine Statue des Gottes nötig, da die Sonne (Aton) jeden Tag sichtbar war. Die Priesterklasse war minimal, sie boten dem Gott nur Opfergaben an. An der Spitze des Kultes stand wie in früheren Zeiten der Pharao.
Das "Sonnenwunder" von Abu simbel ist eine Veranstaltung, die zweimal im Jahr stattfindet. Die Sonnenstrahlen, die durch den Tempeleingang dringen, beleuchten für eine gewisse Zeit drei der vier Götterstatuen, die in einer sitzenden Position des Heiligtums tief im Inneren des Tempels dargestellt sind: die Amun-Ra von Theben, den vergöttlichten Ramses und die Re-Harachte von Heliopolis. Die Statue des ganz links sitzenden Ptah von Memphis, ein Erdgott, der mit dem Totenreich verbunden ist, hält sich bis auf seine linke Schulter aus dem Sonnenlicht heraus.
Das Lateran-Obelisk stand ursprünglich für die Tempel des Amon im Theben, Ägypten.
Archäologische Untersuchungen sollen ergeben haben, dass verschiedene Elemente im Baustil und die Positionierung der ägyptische Pyramiden auf die damalige Verehrung der Götter (Sonnengötter) bezogen und die Stellung der Himmelskörper berücksichtigt wurde. Diese Theorie ist jedoch umstritten und ist Ägyptologen wenn Pyramidologie berücksichtigt.
Der Tempel der Große Sphinx von Gizeh ist ein unvollendeter Tempel aus dem 4. Dynastie von Ägypten direkt vor der Sphinx entdeckt. Der Tempel wurde gebaut aus Kalkstein und rosa Granit. Es gab zwei Eingänge, die sich zu einem Innenhof mit einem zentralen Opfertisch öffneten. Der Tempel wurde für die drei Sonnengötter errichtet: chepri, ra und atum. In dem 18. Dynastie von Ägypten Etwas nördlich des alten Tempels wurde ein neuer gebaut Harmachis.
Es Orakel von Delphi war ein Teil von Griechischer Schrein, das sich im Zentrum von . befindet Delphi war lokalisiert. EIN Prophetin, die Pythia, gab dort ihren Rat im Tempel des Apollon. Der Ort war also a Orakel, ein sehr wichtiges Orakel, auch an den Sonnengott Apollo gewidmet. Es gibt viele Apollon-Tempel.
Das Religion des Blemmyes war in den Tempeln von zentriert Kalabscha und Philae. Der Tempel von Kalabsha war ein riesiges lokales architektonisches Meisterwerk, in dem ein Sonnengott in Form eines Löwen namens mandulis wurde angebetet. Philae war ein Ort der Massenpilgerfahrt mit Tempeln für Isis, Mandulis und anhure. Die römischen Kaiser August und Trajan baute hier viele neue Tempel, Plätze und monumentale Werke.
El Gebal war ein phönizisch - syrisch Sonnengott. El Gebal wurde von Priesterkönigen im Sonnentempel von verehrt Emesa (Syrien) in Form von ein schwarzer stein. Elagabalus' Familie hielt die erblichen Rechte auf das Priestertum des Sonnengottes El Gebal, dessen Gottheit Elagabalus bei Emesa (modern Homs) in Syrien de Hohepriester früher gewesen. Der Gott El Gebal wurde später in das römische Pantheon eingeführt und dort mit dem römischen Sonnengott gleichgesetzt, der während der Römische Republik war unter dem Namen bekannt known Sol Indiges und im 2. und 3. Jahrhundert als Sol Invictus. In der griechischen Sprache heißt der Sonnengott Helios, daher der Name Heliogabalus, eine Variante des Namens Elagabalus.
EIN Mithraum war in der Römische Antike ein Tempel für die Mithraismus, der Kult des Sonnengottes Mithras. Der Mithraismus wurde in den ersten Jahrhunderten unserer Zeitrechnung von den Menschen geliebt Römische Legionäre. Mithräa war in den wichtigsten Garnisonsstädten und auch in Rom selbst gebaut worden. Die Überreste dieser Tempel sind bis nach England zu finden. Auf der Altäre von Mithras in dem ihm geweihten Mithras wurde der Sonnengott Mithras dargestellt, der sich mit dem Blut eines geopferten Stiers. Der Begleittext lautete: „Du hast uns gerettet, indem du ewiges Blut vergossen hast“.

EIN Mithraum auf dem Halbberg in Saarbrücken, Deutschland

Skizze des Apollotempels in Neuruppin, Deutschland, ca. 1734

Überreste des Apollotempels an der Asklepieion, Kos
Sonnengötter in den Niederlanden
Das Germanische Mythologie spielte eine Rolle in der Niederlande. Auch der Einfluss der Nordischen Mythologie ist in das niederland noch auffällig, weil es nicht weit von diesen Ländern stammt und auch mit ihnen als Niederländische Mythologie.
Sonntag ist nach der Sonnengöttin benannt sunna; in dem Englisch "Sonntag", in dänisch und norwegisch ist Sonntag "søndag", in Schwedisch "Sonntag".
Neue Religionen, die ursprünglich mit der Römer in Belgien und der Römer in den Niederlanden war in die Niederlande gekommen und ließ sich in der Fränkische Zeit in den Niederlanden bereits miteinander im Wettbewerb standen, wie z Mithras-Kult dem hauptsächlich die Soldaten folgten, oder der Kult des Sonnengottes Sol Invictus und auch es Christentum, hatte sich vor allem in den dicht besiedelten Orten ausgebreitet. Der Mithras-Kult hatte den Nachteil, dass es sich um eine sehr geheime Sektengesellschaft mit meist unterirdischen Tempeln an versteckten Orten handelte und zudem nur für Männer zugänglich war. Christentum und Sonnengotteskult waren zunächst starke Konkurrenten gewesen, bis es zu einer gewissen Verschmelzung kam (siehe auchsee Christentum und Synkretismus), wobei Elemente des letzteren in das erstere integriert werden Altsächsisches Taufgelübde stammt aus dem Ende des 8. Jahrhunderts (776-800) und ist ein christlicher Text, mit dem die Einwohner der Karolinger Fächer mussten ihren Glauben an die altgermanische Religion aufgeben und ihren Glauben an Gott den Vater, Christus als Gottes Sohn und den Heiligen Geist bekräftigen.
Da ist ein Mithraum gefunden in Zehner, diese wurde im dritten Jahrhundert gegründet. Die Ruinen wurden erst 1998 bei Ausgrabungen der Stätte Grijpenveld entdeckt. Sie ist heute eine von insgesamt vier Mithräen, die nur in Belgien vorkommen. Im Inneren des Gebäudes befand sich auf dem Boden ein 2 × 2 Meter großes Relief der berüchtigten Stiertötungsszene. Die Anordnung von Podesten oder Plattformen im griechischen Stil im Tempel beherbergte große Menschenmengen, die sich zu heiligen Festen versammelten. An Ritualstätten in der Nähe des Mithräums wurden fast 14.000 Tierreste gefunden. Eines der offensichtlicheren Artefakte, die entdeckt wurden, war ein Weihrauchbrenner, der häufig bei religiösen Zeremonien im Mithräum verwendet wurde. Auf dem Weg zum Mithraem wurde eine Bronzetafel gefunden, die die Hingabe der Sekte an Mithras verkündet.
In den Niederlanden war es früher Mittsommerparty gefeiert. Die Feier der Mittsommernacht war verbunden mit dem Sommersonnenwende. Die Leute glaubten, dass Pflanzen im Hochsommer Heil- und magische Kräfte und dafür haben sie zum Beispiel in dieser Nacht gepickt Farnsamen. Lagerfeuer wurden entzündet, um sich vor den dunklen Mächten zu schützen, von denen geglaubt wurde, dass sie ab dem Moment, in dem die Zahl der Tageslichtstunden wieder abnahm, freie Hand hätten.
Im siebten Jahrhundert warnten wir Heiliger Eligius die Einwohner von Flandern, der erst vor kurzem zum Christian glaube, dafür heidnisch Sonnenwende-Party. Christen durften an diesen Feierlichkeiten nicht teilnehmen.
Später diese Party, genau wie die Wintersonnenwende auf 24. Dezember (es Weihnachten), christianisiert zum Urlaub zu Ehren der Geburt von Johannes der Täufer (St. Johannes der Heilige des Lichts) auf 24. Juni: es Johannestag. Mehrere vorchristliche Bräuche wurden in das Fest integriert; Auch der Schutz vor Bösem und Heilung ist ein wichtiger Bestandteil des christlichen Festes. An diesem Tag wird vielerorts (zum Beispiel in Limburg und Belgien) St. John's Fires entzündet. Die Verteidigung wurde dem Feuer des Heiligen Johannes zugeschrieben; deshalb wurde das Vieh hindurchgetrieben. Der Spitzname "Jag den Teufel" weist darauf hin Johanniskraut Der Überlieferung nach wurde es auch als Abwehrkraut zum Schutz gegen . verwendet Hexerei, Magie oder andere potenzielle Gefahren (es wird verwendet als Antidepressivumauch als Stimmungsaufheller bekannt).
Es Solse Gat ist mit Sonnenanbetung verbunden.[3][4]
Volksmärchen erwähnen noch immer einen Sonnengott, wie den Sonnengott, der jeden Abend durch die fernen großen Tore von Asgard . davonreitet[5] und Wolkenwölfe ringen mit dem Sonnengott[6]. kernhem wird in der Legende mit dem Sonnengott Kere in Verbindung gebracht und ein Hügel in der Nähe des Herrenhauses soll ein Sonnenobservatorium gewesen sein[7][8].
Sonnengötter in verschiedenen Kulturen
Afrika
Ägypten
Für die Ägypter in der Antikes Ägypten die Sonne repräsentierte Keimung, Hitze und Licht. Dies machte die Sonnengötter wichtig. In Ägypten herrschte jahrhundertelang der Sonnenkult und seine Macht wurde mit vielen Göttern in Verbindung gebracht, wie zum Beispiel:
- ra ist der gott, der mit seinem Sonnenrinde über den Himmel. Am Morgen nahm er die Form a . an Käfer und ein Abend des alten Mannes. Als Morgensonne wurde sie mit Chepri in Verbindung gebracht und als Abendsonne mit Atum. Ra wurde in der gesamten Geschichte Ägyptens verehrt. Es ist natürlich nicht verwunderlich, dass der Gott verschiedene Erscheinungsformen hat. Der Gott könnte als Sonnenscheibe verehrt werden Aton jetzt sofort uraeuscobra und mit oder ohne ausgebreiteten Flügeln. Aber normalerweise wurde Ra in Form eines Gottes in einem menschlichen Körper und einem Falkenkopf, Widder und Skarabäus mit einer Sonnenscheibe auf dem Kopf verehrt. Von dem 5. Dynastie von Ägypten die lokalen Götter verschmelzen mit Ra zu synkretischen Göttern: Atum-Ra, Min-Ra oder Amun-Ra. Es gibt eine Version der ägyptischen Schöpfungsgeschichte, in der der Sonnengott Ra nicht der Gott der Schöpfung ist, sondern Ptah. Diese Version ist auf dem verewigt Palermo-Stein die einst den Tempel von Ptah in Memphis schmückte. In einem Mythos wird Ra getötet von Hathor zum Lachen gebracht von den Ritual von Anasyrma[9] was seine Stimmung aufhellte und dann wieder an die Arbeit ging.[10]
- chepri ist die Morgensonne; dargestellt als Mistkäfer. Er bekam diese Form, weil die Ägypter dachten, dass die Mistkäfer spontan entstanden und der Transport einer Mistkugel vergleichbar sei mit der Sonne am Himmel. Das Zentrum des Chepri-Kults befand sich in Heliopolis, der Stadt der Sonne.
- atum (Atum) ist die Abendsonne; als alter Mann mit Bart dargestellt. Atum war der Hauptgott, der in Heliopolis verehrt wurde, obwohl er manchmal von Ra überschattet wurde. Im Totenbuch, das noch in griechisch-römischer Zeit gültig ist, soll der Sonnengott Atum mit dem Erscheinen einer Schlange aus den chaotischen Gewässern auferstanden sein, das Tier erneuere sich jeden Morgen. Im alten Königreich glaubten die Ägypter, dass Atum die Seele des toten Königs von seiner Pyramide in den Sternenhimmel erhoben hatte. Er war auch ein Sonnengott, der mit dem primären Sonnengott Ra verbunden ist.
- Horus war ursprünglich ein Himmelsgott. Der Gott wurde in Hierakonpolis als himmlischer Falke verehrt: sein rechtes Auge war der Sonne, seine linke de Mond, seine gesprenkelten Federn sind die Sterne, Flügel sind die Luft, die die Wind produziert. Als Gott Horachty oder "Horus der zwei Horizonte" wurde ihm die Rolle der auf- und untergehenden Sonne und des Gottes des Ostens zugeschrieben. Als Gott Horbehedet oder Horus von Edfu wurde der Gott als Sonnenscheibe mit Flügeln verehrt. Der Gott Horemachet oder Horus des Horizonts (griechisch: Harmachis) wurde als Sonnengott in Form eines Falken oder Löwen dargestellt. Harpokrates war eine der Formen von Horus, einem Sonnengott. Er war das Kind von Isis und Osiris.
- Re-Harachte ist eine Synthese von Horus und ra; als Mensch mit Falkenkopf dargestellt. Am Ende der Herrschaft von Amenophis III. wurde das Bild des Gottes radikal in eine Sonnenscheibe mit einem Ureau verwandelt.
- Aton bedeutete ursprünglich nur "Sonne" oder Sonnenscheibe. Vor Beginn der Amarna-Zeit mit Echnaton wurde der Gott Aton als Falke mit Sonnenscheibe dargestellt, ähnlich dem Gott Ra und Re-Horachte. Am Ende der Herrschaft von Amenophis III das Bild des Gottes wurde radikal in eine Sonnenscheibe mit a . umgewandelt Harnstoffe. Es Licht von Aton wird in der Louvre in Paris aufbewahrt. Das Hymne für Aton schlägt vor, dass der Sonnengott Aton der beste oder sogar der einzige Gott ist.
- Mnevis wird auch "Stier des Westens" (wo die Sonne untergeht) genannt. Der Bulle wurde als Ehemann von sieben Kühen benannt, die normalerweise in seiner Gesellschaft waren.
- mandulis war ein in der ägyptischen Mythologie NubischWettergott und Sonnengott.
- Sachmet symbolisierte die zerstörerische Kraft der Sonne. Ihr Kult fand hauptsächlich in Memphis.
- mandulis war ein nubischer Wetter- und Sonnengott in der ägyptischen Mythologie
- Anöket war schon von der Altes Königreich in der Region verehrt Assuandort war sie die Tochter von Ra. Wie kali von dem Hindu-Mythologie Anuket hatte vier Arme, als Zeichen der Einheit zwischen dem männlichen und weiblichen Prinzip. Sie wurde Einer erwähnt. Sie hatte „sich selbst empfangen und gezeugt“ und als jungfräuliche Mutter den Sonnengott hervorgebracht.
- Bastet war ursprünglich eine wilde Löwin-Kriegergöttin der Sonne, die während des größten Teils der altägyptischen Geschichte verehrt wurde, aber später wurde sie in die heute bekannte Katzengöttin umgewandelt und wurde Bastet. Sie wurde dann als Tochter von Ra und . dargestellt Isis, und die Frau von Ptah, mit der sie einen Sohn hatte Miysis hätten.
- Raet-tawi war verbunden mit dem Lotus Blume aus dem die Sonne geboren wurde; eine andere form der göttin war die ihet-kuh. Raet-tawi empfing das Sonnenkind Hor-pa-Re-pa-chered ihres Mannes und deshalb ist sie die solare Mutter und nicht die weibliche Ergänzung von Ra.
- Wie bei Bastet und Sachmet, Nimm es mit Hathor verbunden und damit auch ein Sonnengott, der die Sonnenscheibe als Teil ihrer Krone trägt.

Horus (Falken mit Widderkopf) mit sjenringen in seinen Krallen, Louvre
Sachmet dargestellt mit ihrer Sonnenscheibe und Kobrakrone auf a Linderung in dem Tempel von Kom Ombo
Es gibt auch Götter und Dämonen die mit den Sonnengöttern in Verbindung gebracht werden können:
- Hathor ist Mutter und Tochter des Sonnengottes Ra. Als himmlische Kuhgöttin ist Hathor die Mutter des Sonnengottes Ra, des Urgottes der Enneade (die neun Götter). Es gilt auch, wenn Auge von Ra, auch als Ras Tochter.
- Das Ogdoade von Hermopolis enthalten das Potenzial für die Erschaffung des Universums. Deshalb wurden diese Urgötter auch die „Väter und Mütter“ des Sonnengottes genannt.
- Nuss wurde als über die Erde gebeugte Frau dargestellt, sie konnte aber auch als Kuh dargestellt werden. In diesem Zusammenhang wird die sogenannte Buch der Himmelskuh (der die Gründe für den unvollkommenen Zustand der Welt seit der Rebellion der Menschheit gegen den höchsten Sonnengott Ra beschreibt). Sie symbolisierte den Raum, durch den der Sonnengott reiste. Tagsüber segelte er über ihren Bauch und jeden Abend schluckte Nut die Sonne und machte es dunkel. Die Sonne blieb dann über Nacht in ihr und wurde am nächsten Tag aus ihrem Mutterleib geboren. Die Göttin Nut, die nach den Pyramidentexte brachte die Sonne hervor und nach dem Sarkophag-Texte auch der Mond oft ist es Beiname "sie, die die Götter trug".
- Isis im Laufe der Zeit die Aspekte und Attribute anderer Göttinnen annahm, wie z Selket, Hathor, Neith und Nuss, um sie zu einer einzigen Gottheit zu vereinen (zum Beispiel die Sonnenscheibe mit den Stierhörnern der Hathor). von dem Neues Königreich sie ist von Hathor nicht zu unterscheiden.
- Aphophis versucht an Sonnenaufgang und Sonnenuntergang den Sonnengott zu schlucken, als er nachts durch die Unterwelt reiste. Wenn Apophis Erfolg hätte, würde die Sonne nicht aufgehen und die Welt würde leblos werden.
- Thot steht zusammen mit Messen in der Bark von Ra. Nachts ist Thoth als Mondgott Stellvertreter des Sonnengottes. Er gilt auch als Schriftstellergott als 'Sekretär' von Ra. In ihrer Eigenschaft als Herrscherin des Sonnengottes wird Ma'at "Tochter von Ra" und "Auge von Ra", "Herrin des Himmels", "Königin der Erde" und "Herrin der Unterwelt" genannt.
- Die alten Ägypter glaubten, dass die Sonne nachts durch einen Tunnel in der Erde wanderte, einen Tunnel mit einem Westtor (wo die Sonne hineinging) und einem Osttor (wo sie wieder herauskam). Diese beiden Tore wurden jeweils von einem Löwengott bewacht, der zusammen aker gebildet.
- Wenn Löwin Göttin trug Muss eine Sonnenscheibe auf dem Kopf mit einem Uräus und einem Papyrusstab und war damit das südliche Gegenstück zu Sachmet.
- Iaret
- In Ägypten, Anat gilt als Tochter des Sonnengottes Ra und identifiziert sich mit Hathor, Sie war ein Göttin des Kanaaniter und der Phönizier.
- Es wurde gesagt, dass Wie entstand aus einem Blutstropfen aus dem Phallus des Sonnengottes und wurde daher mit der Macht der Vorgängergottheit Ra in Verbindung gebracht.
- sopdu war der Gott des Krieges und der sengenden Hitze der Sommersonne.
- pachet wird mit Bastet und Sachmet identifiziert, aber sie wird auch mit Hathor identifiziert und trägt daher als Sonnengöttin auch die goldene Scheibe als Teil ihrer Krone.
Die erste Feststellung der Existenz des Sonnengottes Ra begann zu Beginn des 3. Dynastie von Ägypten, während der Regierungszeit von König Horus Netjerichet or Djoser, im Namen hochrangiger Beamter wie Hesire. Der erste König mit dem Namen des Sonnengottes ist König Djedefre oder Radjedef, war er der erste König, der seinen Geburtsnamen mit dem Sonnengott Ra in Verbindung brachte. Es wird jetzt gedacht, dass Raneb (2. Dynastie von Ägypten) war der erste König, der religiöse Vorstellungen von Sonne und Himmel hatte.
Amenemhat ich als König war ein Anhänger des Kultes von amon, Anstatt von Mentu und er hat viel dazu beigetragen, diese bisher nicht sehr prominente Gottheit zu nationalem Ruhm zu bringen. Er tat dies, indem er zur Theologie der ioenoe und zu erklären, dass Amun (Schöpfergott) und ra (Sonnengott) eigentlich zwei Aspekte derselben Gottheit, Amun-Ra, Ware. Damit versuchte er, den Norden besser in den Griff zu bekommen. Er verlegte auch die Hauptstadt des südlichen Theben an einen neuen Ort bei el-Lisht den er Amenemhat-Itj-Tawy nannte.
Während der 18. Dynastie von Ägypten geändert PharaoEchnaton vorübergehend ist es Polytheismus die in Ägypten praktiziert wurde, von a Monotheismus runden Aton verkünden, vertreten durch die Sonnenscheibe, möglicherweise zum großen Einfluss der Geistlichkeit von amon entgegenzuwirken. Amenophis IV wollte die Macht der Amun-Priester brechen und verfügte während seiner Regierungszeit, dass es fortan nur noch einen Gott geben sollte: Aton, die Sonnenscheibe. Er änderte seinen Namen in Echnaton. Im 5. Jahr seiner Regentschaft verlegte er den Regierungssitz von Theben in die neu gegründete Stadt Akhetaton. Tutanchaton Ägypten hat einen schrecklichen Zustand geerbt: eine Religion, die von vielen nicht akzeptiert wurde, mutwillige Zerstörung von Tempeln und Statuen, die den alten Göttern und einem unterdrückten Volk gewidmet waren. Ab dem zweiten Jahr seiner Herrschaft erlaubte der Pharao die alte Religion wieder und änderte seinen Namen in Tutanchamun und der Name seiner Halbschwester, Ankhesenpaaton, wurde zu Ankhesenamun. Nach Ansicht der Amun-Priester bedeutete dies eine vollständige Rückkehr der Monarchie zu traditionellen Lehren. Die Stadt Akhetaton, das von seinem Vater gebaut wurde, wurde aufgegeben.
Nach der Mythologie des alten Ägypten gab es am Ende des Jahres einen Zeitraum von fünf Tagen, als der Sonnengott Ra den Erdgott verflucht hatte Keb nicht gold, dank des mondgottes maan Thot.[11] Feiern Neujahr- und/oder Frühlingsfest, wo für kurze Zeit die ganze Gesellschaft auf den Kopf gestellt wurde, alle gesellschaftlichen Rollen vertauscht wurden, niemand mehr arbeitete usw. geht weit in die Vorgeschichte 99 und wird heute noch gefeiert: Karneval).
Aloe ist der Name des Paradies in dem Antikes Ägypten. Aalu war das Reich des Sonnengottes im Osten.
Benbensteine sind mit Kulten für den Sonnengott verbunden. Priester in diesem Sonnentempel in der Stadt Heliopolis platzierte den Benben-Stein, Symbol für den Ort, an dem Sonnengott atum als die benoe (Vorgänger des Phönix) aufgetaucht. Die Nachfolger der Benbensteine sind Obelisken. Der Obelisk ist ein Symbol des Sonnengottes Ra. Unter der kurzlebigen theologischen Revolution von Echnaton der Obelisk wurde als versteinerter Sonnenstrahl gesehen.
Heliopolis ist der griechische Name für eine Stadt aus dem alten Ägypten, der Name bedeutet Stadt der Sonne. Je nach Grundriss der Stadt gab es verschiedene Formen, die die Sonne annehmen konnte. Myrrhe wurde in der altägyptischen Sonnenstadt Heliopolis ausgiebig genutzt, wo heute Kairo Lügen. Dort wurde täglich gegen Mittag Myrrhe verbrannt, als der Sonnengott seine höchste Macht erreicht hatte. Die Priester verwendeten eine spezielle Kräutermischung, die sie 'kyphi' namens. In de zuidelijker gelegen plaats Karnak, aldus de inscripties op de tempelmuren aldaar, was het gebruikelijk deze rookoffers te brengen tijdens de zonsopkomst. De Egyptenaren gebruikten zoveel mirre dat de lucht langs de Nijl er zwanger van was. Niet alleen de hars, ook complete bomen werden geïmporteerd en in de tempeltuinen geplant. Daarmee kon de hars worden gewonnen die in grote hoeveelheden nodig was om de doden mee te mummificeren.
Het boek Amdoeat vertelt over de reis van de zonnegod Ra door de onderwereld. Het verhaal speelt zich af in de tijd dat de zon onder is. Volgens het verhaal is de onderwereld in twaalf delen verdeeld, waarvan elk deel een uur van de nacht voorstelt. Er is een soort poort bij elke overgang (er bestaat ook een Boek van de Poorten). In elk gedeelte van de nacht zijn er vijanden en vrienden van de zonnegod. In de Amdoeat worden al deze wezens bij hun naam genoemd. Bij elkaar zijn het honderden namen.
Berbers
Herodotus schreef dat de Libiërs offerden aan de maan en de zon:
Ze (de Libiërs) beginnen met het oor van het slachtoffer, dat ze afsnijden en over hun huizen gooien; als dit gedaan is, vermoorden ze het dier door de nek om te draaien. Ze offeren aan de zon en de maan, maar aan geen andere god. Deze verering geldt voor alle Libiërs.(boek IV.168-198)[12]
Cicero (105-43 v.Chr.) heeft het over dezelfde cultus in zijn boek De droom van Scipio:
Toen ik [Scipio] aan hem werd voorgesteld, omarmde de oude man Massinissa, de koning van Numidië me, huilde en keek naar de hemel en riep: "Ik dank u, o machtige Zon en andere hemelse wezens, omdat ik voor te sterven Publius Cornelius Scipio in mijn koninkrijk en paleis aanschouw..."[13]
Er zijn in Noordwest-Afrika ook Latijnse inscripties over de zonnegod, bijvoorbeeld in Souk Ahras. Het werd uitgedrukt als Solo Deo Invicto[14].
De KoptischeSint-Samuel werd tevergeefs door de zonaanbiddende Berbers ertoe gedwongen de zon te vereren.
De oude Libiërs vereerden de zonsondergang, wat is geassocieerd met Amon die ramshorens had[15]. Naast de Zon vereerden de Berbers de bergen, (zoals het Atlasgebergte), rotsen, grotten en rivieren.
Canarische eilanden
Thor Heyerdahl geloofde dat de Piramides van Güímar op Tenerife aan de zon gewijd waren. Hij dacht dat de piramide-cultuur door de zonaanbiddende Berbers van het Middellandse Zeegebied naar de Canarische Eilanden was gebracht. In werkelijkheid vereerden de Guanches een god genaamd Achaman aan wie ze offers in grotten gaven. Deze god was figuratief afgebeeld als de zon[16] en hij zou verwant zijn aan de god Amon.
De Guanches vereerden ook een zonnegod in Las Palmas. Deze droeg de naam Magec en Amen, wat taalkundig de betekenis van Heer lijkt te hebben. In het Berbers van de Touareg lijkt de naam Amanaai "God" te betekenen.
Op La Palma, El Hierro en La Gomera was er sprake van een dualisme ten tijde van de Guanchen: een belangrijke goedaardige (resp. Abora (een zonnegod), Eraorahan en Orahan) en een belangrijke kwaadaardige (op La Palma de hond-god Iruene, op La Gomera Hirguan geheten) godheid.
Op Tenerife was er de goedaardige oppergod Achamán (de hemelse) en de kwaadaardige Guayota, wonend in de hel, Echeide, diep in de vulkaanTeide. Er werd een aparte zonnegod, Magec, vereerd. Boeren richtten bezweringen tot hem om goede oogsten te verkrijgen.
De cultus van een hemelgodin, Chaxiraxi, Zij die de hemel draagt (ook bekend als moeder van de zon), ging na de kerstening van de Guanchen over op de Maagd Maria en wordt geassocieerd met de maagd van Candelaria. Op Tenerife werd ook voorouderverering beoefend. Vermoedelijk werden op Tenerife, maar incidenteel ook op Gran Canaria en El Hierro, om deze reden sommige doden gemummificeerd.
Op Gran Canaria was Acoran de opper-, tevens zonnegod. Er werden veel natuurgeesten aangehangen, onder meer in de Tibicenas, ook weer kwaadaardige hond-geesten. Op Fuentaventura was sprake van een cultus ter verering van een zonne- of berggod, wiens naam niet is overgeleverd. De oorspronkelijke religie van de inwoners van Lanzarote is nagenoeg onbekend.
Op alle eilanden was Beñesmen of Beñesmer het voornaamste feest. Dit vond plaats rond midzomer, het solstitium van de zomer. Het was ook een oogstfeest. Vaak werden dan dieren (uit het vee) op brandstapels verbrand als offer aan de hemel- of zonnegod. Op Tenerife werden vermoedelijk bij deze gelegenheid ook mensenoffers gebracht.
Overig
- Anyanwu, is de god waarvan de Igbo geloofden dat hij in de zon woonde.
- Mawu, bij de Dahomey de godin geassocieerd met de zon en de maan. Met zijn tweelingzus Lisa kreeg hij 14 kinderen.
- uMvelinqangi, bij de Xhosa en Zoeloes de god van de zon en de lucht.
- Een scheppingsverhaal uit Centraal-Afrika vertelt hoe de god Nyambe met zijn vrouw Nasilele naar de hemel gaat en als zon en maan te zien zijn[17].
Europa
Griekenland
Helios is een zonnegod uit de Griekse mythologie. Volgens een van de mythen verdeelde oppergod Zeus de wereld onder de goden, maar vergat hierbij de zonnegod Helios een deel te geven. Hierop rees het eiland Rodos op uit de zee, en kwam vervolgens aan Helios toe. In 304 v.Chr. gaf Demetrius zijn pogingen tot een invasie van Rodos op en liet de belegeringstorens achter. Om de overwinning te vieren gebruikten de inwoners van Rodos de bronzen platen die op de torens waren bevestigd om er een beeld van te laten smeden. Dit beeld werd door de beeldhouwer Charis van Lindos gemaakt en stelde de beschermgod van Rodos, de zonnegod Helios (Ilios), voor. Het werd beroemd als de Kolossus van Rodos. Het wordt beschouwd als een van Zeven wereldwonderen van de antieke wereld.
De Griekse zondvloedverhalen zijn misschien oorspronkelijk afkomstig uit Kreta, met Deuakalion als zoon van Minos en de mythe wordt ook vaak met de zonnegod Helios verbonden. Ook met Zeus, die als Naios in Dodona, als Phryxios in Thessalië, als Olympios in Athene, en als Aphesios en Nemea bekend is, wordt de zondvloed vaak verbonden. Zeus wordt zo nu en dan samengevoegd met de Griekse zonnegod, Helios, die soms wordt aangeduid als het oog van Zeus. Hesiodus beschrijft bijvoorbeeld het oog van Zeus als de zon. Deze waarneming is mogelijk afkomstig uit eerdere Proto-Indo-Europese religie, waarbij de zon soms wordt voorzien als het oog van *Dyḗus Pḥatḗr (Hvare-khshaeta).
De Kretenzische Zeus Tallaios had zonne-elementen voor zijn cultus. "Talos" was het lokale equivalent van Helios.
Thrinakia (Sicilië) is een eiland dat wordt genoemd in het 12e boek van de Odyssee van Homerus. Op het eiland graasden de runderen van de zonnegod Helios. De dieren werden verzorgd door Helios' dochter Lampetia. Odysseus had dit eiland liever gemeden, gezien de waarschuwingen van de zienerTiresias en de tovenaresCirce (dochter van de zon). In de Odyssee worden de koeien echter opgegeten door de mannen van Odysseus. Zeus straft hen door ze te doden met bliksemschichten[18].
Het getal van de ossen is een getal dat de oplossing vormt van een vraagstuk van Archimedes gericht aan Eratosthenes. Archimedes daagde Eratosthenes uit om het aantal runderen in de "kudde van de zonnegod" te tellen.
Helios werd later Apollo genoemd. Apollo werd onder de bijnaam Lykios tevens vereerd als licht- en zonnegod, niet alleen in Griekenland, maar vooral ook op de kusten van Klein-Azië. Vanaf ca. 410-400 v.Chr. ontstond de filosofische gedachte van Apollo als god van de zon, die men als Phoibos beduidde. Deze bijnaam zou hij hebben ontleend aan zijn grootmoeder Phoibe en de betekenis van "profeet" hebben gehad.[19] Ten tijde van Homeros was deze functie echter weggelegd voor de godheid Helios, die later zou opgaan in Apollo onder de naam Apollo Helios. Desondanks bleven Apollo en Helios in mythologische teksten aparte godheden.[20]
Volgens de oude Grieken was Delos de geboorteplaats van de zonnegod Apollo en zijn zuster Artemis. Mede daardoor werd Delos in de 7e eeuw v.Chr. het godsdienstig middelpunt van Ionië. Er werden jaarlijks grote feesten georganiseerd, waarbij de geschonken schatten een graadmeter vormen voor de mate van verering. Getuige hiervan vormt het grote Apollo-beeld dat nu in fragmenten te bezichtigen is maar zeker ook de rij van marmeren leeuwen aan de heilige straat.
Apollo zou zich wreken op de kwelgeest die zijn moeder het leven zuur had gemaakt voor hij geboren werd: hij ging de Python opzoeken en doodde het monster op de plek die later Delphi zou heten en zou uitgroeien tot het belangrijkste heiligdom voor Apollo in de oudheid. Hier zijn resten van de vijfde en zesde tempel van Apollon in Delphi opgegraven. Een profetes, de Pythia, gaf daar haar raad in het Orakel van Delphi.
Er zijn meerdere sibillen met Apollotempels te linken, zoals de sibille van Cumae. Bij Strabo,[21] Bepaalde passages bij Herodotus en Pindarus tonen aan dat er te Korinthe vanaf de vroege 6e eeuw v.Chr. een prominente cultus bestond van Apollo Pythius. Op basis van deze teksten en de vondst van het orakelgebouw aan de zuidoostelijke voet van de tempelheuvel (met daarop de Apollo-tempel van Korinthe) stelt onder meer Henry Robinson dat Apollo Pythius de beschermgod zou zijn geweest van de tempels op de heuvel en dat deze godheid al ten tijde van de tiran Cypselus (7e eeuw v.Chr.) zou vereerd zijn. De schatkist zou zich volgens Robinson te Delphi hebben bevonden.
Pythagoras, de zoon van de welgestelde koopman Mnesarchus en Pythais, werd rond 570 v.Chr. (569) geboren op het eiland Samos, dat toentertijd op het hoogtepunt was van zijn welvaart. Volgens de neoplatonist Jamblichus was Pythagoras' moeder Parthenis (parthenos, maagd) en was hij (net als Jezus) 'onbevlekt ontvangen' als de zoon van de zonnegod Apollo. Daarmee gaf hij de zienswijze weer, dat Pythagoras door de goddelijke wereld gestuurd was om de mensen te verlossen.
De godin van de dageraad, Eos, werd bijna altijd beschreven met roze vingers of roze onderarmen als ze de poorten van de hemel opende zodat de zon opkwam. Bij Homerus was haar saffraan-gekleurde gewaad geborduurd of geweven met bloemen. Met roze vingers en gouden armen wordt ze op zoldervazen afgebeeld als een mooie vrouw, bekroond met een tiara of diadeem en met de grote witgevederde vleugels van een vogel.
Eos speelde een kleine rol in de strijd van de reuzen tegen de goden; toen de aardgodin Gaia hoorde van een profetie dat de reuzen zouden omkomen door de hand van een sterveling, zocht Gaia naar een kruid dat hen zou beschermen. Zeus beval Eos, evenals haar broers en zussen Selene (maan) en Helios (zon) niet te schijnen, en oogstte de hele plant voor zichzelf, waardoor hij Gaia de kans ontnam om de reuzen onverwoestbaar te maken.
In de Griekse mythologie was Hemera (Oudgrieks: Ἡμέρα [hɛːméra] "Dag") de personificatie van de dag en een van de Griekse oergoden. Zij is de godin van de dag en, volgens Hesiodus, de dochter van Erebus en Nyx (de godin van de nacht). Volgens de mythe zou Hemera Tartaros (de onderwereld) verlaten wanneer Nyx (de nacht) binnenkwam en vice versa. Zo verklaarden de Grieken de natuurlijke wisseling tussen dag en nacht. De Godin van de Dag werd geassocieerd met Eos, de Godin van de Dageraad. In sommige werken worden zij als één en dezelfde godin voorgesteld.
De slangengodin uit de Minoïsche beschaving wordt in verband gebracht met een zonnegodin.
De etymologie van de naam Helena wordt in verband gebracht met een hypothetische Proto-Indo-Europese zonnegodin, waarbij ze opmerkten dat de naam verband houdt met het woord voor 'zon' in verschillende Indo-Europese culturen. In het bijzonder kan haar huwelijksmythe verband houden met een breder Indo-Europees "huwelijksdrama" van de zonnegodin, en ze is verwant aan de goddelijke tweeling , net zoals veel van deze godinnen.
De zonnegod Apollo zou, net als de god van de wind Zephyros, verliefd zijn geweest op Hyakinthos[22].

Zeus vecht met Typhon, postzegel met een afbeelding gevonden op Oud-Grieks aardewerk

Apollo (met aureool) en Python, Peter Paul Rubens en Cornelis de Vos, 1636-1638, Museo Nacional del Prado
.jpg/82px-Apollo_Vanquishing_the_Serpent_Python_by_Gustave_Moreau_(1885).jpg)
Apollo en Python, Gustave Moreau, 1885, National Gallery of Canada
_-_Day_(1881).jpg/59px-William-Adolphe_Bouguereau_(1825-1905)_-_Day_(1881).jpg)
Hemera, William Bouguereau, 1884

Slangengodinnen in het Archeologisch Museum Iraklion, ca. 1600 v.Chr.
Romeinse Rijk
In het Romeinse Rijk werden elementen uit de Romeinse mythologie ontleend uit de Griekse mythologie. Het andere deel, meestal ouder, was wellicht geïnspireerd door de Etrusken of andere Italische volkeren.
De zogenaamde mysteriecultussen ontwikkelden zich aanzienlijk in het Romeinse Rijk in verschillende perioden, maar vooral aan het begin van de christelijke jaartelling. Mithras is aanvankelijk een Indo-Iraanse godheid, zoon van Anahita. Zijn cultus maakt een belangrijke ontwikkeling door in het rijk voordat hij werd verboden door de Romeinse keizer Theodosius.
In 326 v.Chr. werd Nearchos benoemd tot admiraal van de vloot die Alexander de Grote had laten bouwen aan de Hydaspes. Dit betrof een reis over de Indus naar de Perzische Golf, die hij in detail beschreef (en die door Arrianus uitgebreid als bron gebruikt werd voor zijn Indica). Tijdens de reis bezocht Nearchos als eerste Griek Bahrein, door de Grieken Tylos genoemd. Dit verblijf betekende het begin van de Hellenistische tijd in Bahrein, wat leidde tot de aanbidding van Zeus (als de Arabische zonnegod Sjamasj) en het gebruik van de Griekse taal door de hogere maatschappelijke klassen.
Hadrianus liet aldus de Historia Augustade Colossus van Nero door de architect Decrianus verwijderen van de plaats waar hij de Tempel van Venus en Roma liet bouwen, en wijdde het aan Sol (de Zonnegod) wijdde, nadat hij Nero's gezicht verwoestte.
Een aanwijzing naar de verering van Augustus als zonnegod, bijvoorbeeld voorgesteld in de astraalsymboliek van de Divus-Iulius-cultus sinds het verschijnen van de sidus Iulium en in de daarop terug te voeren nimbus (cf. ook Octavianus in Vergilius, Aeneïs 8675 ff.), in het solarium Augusti evenals verder in de algemene identificatie met de god Sol, die later als Sol Invictus nauw met de Romeinse keizers was verbonden en wiens feestdag op 25 december was (ook de beelden van de Divus-Iulius-cultus met de inscriptie Deo Invicto, welke in de Sol-Invictus-cultus als Deo Soli Invicto Imperatori werd overgenomen).
De Boog van Constantijn was bekroond met een (nu verloren gegaan) bronzenvierspan met Constantijn in de wagen als evenbeeld van de Zonnegod. Op de munten, die Constantijn de Grote tijdens zijn quinquennalia aan zijn soldaten uitdeelde, stond de naakte zonnegod met een stralenkrans rond zijn hoofd en een wereldbol in de hand. Op een in 313 geslagen gouden munt staat Constantijn, vergezeld door de zonnegod Apollo. Constantijns familie was afkomstig uit Illyricum, waar al sinds de vijfde eeuw v. Chr. het symbool voor de 'cultus van de zon' een vier-, zes-, acht- of zestienpuntige ster was. Een variant hierop was een zespuntige ster met een verlengde 'schacht', waaraan een maansikkel was vastgemaakt, wat identiek is aan het 'Christogram'. Mogelijk plaatste Constantijn, met het aanbrengen van dit symbool op de schilden, zijn leger onder de bescherming van de door hem vereerde zonnegod. Christus en Apollo waren gemakkelijk gelijk te stellen: beide waren zonen van een allerhoogste god en beiden waren een 'licht der wereld'. Christus enerzijds en zon, maan en planeten anderzijds hadden dezelfde middelaarspositie tussen het aardse en transcendente.
Cassius Dio, Damascius en Plinius de Oudere[23] zijn beschrijvingen te vinden van het Ploutonion, een 'poort naar de onderwereld' die in de oudheid een bekende attractie was van Hiërapolis. De Galli, gecastreerde priesters van Cybele, liepen ongehinderd rond in de verboden zone terwijl de offerdieren bezweken aan de giftige dampen die uit de grot kwamen. Bezoekers konden vogels en andere dieren kopen om zelf in de helledampen te offeren. Het heiligdom communiceerde met de Apollotempel, waar orakels werden gegeven.
De keus van 25 december op de Koptische kalender voor de viering van de geboorte van Christus was voorgesteld door Hippolytus van Rome (170–236), maar werd blijkbaar pas geaccepteerd in 336 dan wel 364. De keus zou helpen om de populaire heidense vieringen rond de winter zonnewende (Romeinse Saturnaliën of Brumalia) te vervangen door een groot christelijk feest (Kerstmis). In 274 stelde keizer Aurelianus een feestdag in op 25 december (het "Feest van de geboorte van de Sol Invictus of Onveroverde Zon") voor de geboorte van Mithras. Mithras was de Perzische zonnegod wiens cultus destijds erg populair was onder de Romeinse militairen.
Herakles moest de kudde van Geryones naar Mykene brengen. Hij leende een boot van Helios, de zonnegod, en voer daarmee naar het eiland van Geryones. Hij doodde de bewaker van de kudde, de tweehoofdige hond Orthos - broer van Kerberos - en begon de runderen in de richting van het strand te drijven. Toen Geryones dit merkte, kwam hij dreigend op hem af.
Apollo werd in Gallië geïdentificeerd met de god Belenos uit de Keltische mythologie en heette aldus Apollo Belenus, een zonne- en helende god, die ook buiten Gallië, met name in Noord-Italië en Illyricum werd vereerd.[24]
Een oorspronkelijke Keltische helende god werd als Apollo Grannus over een groot deel van het rijk vereerd als helende en zonnegod.[25] Ook een andere Keltische genezende god werd vereerd onder de naam Apollo Moritasgus, zoals we kunnen opmaken uit een dedicatie uit Alesia, samen met zijn metgezellin Damona. Apollo had als Apollo Vindonnus (helder licht), een Keltische helende en zonnegod, een tempel in Essarois waar men vooral naartoe ging om genezen te worden van oogziektes.[26]In Gallië werd hij ook nog als Apollo Virotutis (weldoener van de mensheid) vereerd.[27]
Ambrosius Theodosius Macrobius schreef de Saturnalia (naar Saturnaliën). Boek I handelt over religieuze anekdoten te Rome, onder meer over de Sol Invictus, de allesoverstijgende en overheersende zonnegod, tot wie alle andere goden te herleiden zijn. In dit boek wordt Neto als zonnegod aangeduid, hij speelt een rol op het Iberisch Schiereiland bij de Keltiberiërs en de Iberiërs.
In de Romeinse mythologie vernieuwt Aurora zichzelf elke ochtend en vliegt ze door de lucht om de komst van de zon aan te kondigen. Aurora is de Romeinse godin voor de dageraad. In het Romeinse pantheon was Aurora een dochter van de zonnegod Sol. Haar cultus was nauw verbonden met die van Mater Matuta (letterlijk: moeder van de ochtendstond). Mater Matula was in de Romeinse mythologie de godin van het voorjaar, van de geboorte en van de groei.

Een gouden medaillon met Constantijn de Grote en Sol Invictus en profil afgebeeld en de legende INVICTVS CONSTANTINVS MAX AVG geslagen in Ticinum in 313 (Cabinet des médailles de la Bibliothèque nationale de France)

Romeinse sculptuur (3e eeuw n.Chr.) van Mithras die een heilige os slacht (taurobolium). In elk mithraeum (Mithraïstische tempel) nam deze afbeelding een centrale plaats in

Een hybride van Griekse mythologie en het Hellenisme in Azië. Cybele, Nikè en de buste van Helios, gevonden in Ai-Khanoum, Musée Guimet

Mater Matuta in het Altes Museum te Berlijn
Noordse en Germaanse mythologie
Rudolf Simek stelt dat archeologische vondsten uit de Noordse bronstijd, zoals rotstekeningen en de zonnestrijdwagen van Trundholm (gevonden in Denemarken) ruimschoots aantonen dat de zon werd beschouwd als een leven gevend hemellichaam voor de Scandinaviërs uit de bronstijd, en dat de zon waarschijnlijk altijd een mate van verering genoot.
Sól is de zonnegodin uit de Noordse mythologie, ze wordt tot de Asinnen gerekend. Ze werd achtervolgd door wolven, net zoals haar zus Máni.In de Germaanse mythologie werd in de Merseburger toverspreukenSunna (Oudhoogduits voor "zon") vermeld, daarnaast is ze ook bekend als Sunne. Haar Angelsaksische naam is Sigel. In de Oudhoogduitse Merseburger toverspreuken wordt Sinhtgund de zus van Sól genoemd.
In Alvíssmál worden Sól en Sunna genoemd:
Sol heitir meþ monnom, / enn svnna meþ goþom …
‚Sol‘ zeggen de mensen / en ‚Sunna‘ de goden[28]
Sowulo (sōwilō; ᛊ) wat "zon" betekent, is de gereconstrueerde Oergermaanse taalnaam van de s-rune. De rune verschijnt als Oudnoords en Oudijslands (Sól) en als Oud-Engels (Sigel).
| Rune Poem:[29] | English Translation: |
Oudnoords |
|
Oudijslands |
|
Oudengels |
|
In de Noordse en Germaanse mythologie dacht men dat tijdens een zonsverduistering de zonnegodin Sól of Sunna bijna werd opgegeten door de wolf Sköll die haar wilde verslinden. Er wordt voorspeld dat Sól zal worden gedood door de monsterlijke wolf tijdens de gebeurtenissen van Ragnarök, hoewel ze van tevoren een dochter zal hebben gebaard die de koers van haar moeder door de hemel voortzet. In de Noorse mythologie is Glenr ( Oudnoors "opening in de wolken") de echtgenoot van de godin Sól , die de paarden van de zon door de lucht drijft.
Álfröðull (Oudnoors: "elf-schijf", "elf-glorie", "elf-staal van licht" of "elf-hemel") is een veel voorkomende aanduiding in de Noorse mythologie. Het is dubbelzinnig en verwijst zowel naar de zonnewagen van de zonnegodin Sól (er wordt bijvoorbeeld gezegd dat Alfröðull schittert in Skírnismál) als naar de berijder (Sól). Álfröðull wordt voortgetrokken door twee paarden, Árvakr en Alsviðr. De wagen wordt achtervolgd door de wolf Sköll. Swalin is het schild dat tussen de zon en de aarde staat.
In het gedicht Alvíssmál vraagt Thor de dwerg Alvíss hoe de zon wordt genoemd in elk van de werelden. Alvíss antwoordt dat het door de mensheid 'zon' wordt genoemd, 'de meest zuidelijke' door de goden, Dvalins speelgoed' door de dwergen, 'altijd gloeiende' door de Jötun, 'het mooi-wiel' door de elven en ' "geheel doorzichtig" is hij voor de zonen van de Æsir"[30].
In Skáldskaparmál wordt Sól voor het eerst gepresenteerd in hoofdstuk 93, waar de kennings "dochter van Mundilfæri", "zus van Máni", "vrouw van Glen", "vuur van hemel en lucht" voor haar worden gegeven. In hoofdstuk 56 worden aanvullende namen voor Sól gegeven.
Álfröðull komt voor als kenning voor de zon in skaldisch vers; de simplex röðull wordt met dezelfde betekenis gebruikt en Alaric Hall suggereert daarom in zijn boek over de elfen dat de keuze voor álfröðull afhing van alliteratie, maar dat het bestaan van de kenning suggereert dat de concepten van de zon en de elfen "semantisch congruent" waren. Hij beschouwt de álfr (elf) in "álfröðull" mogelijk als een heiti (synoniem in de Oudnoorse poëzie) voor Freyr.
Ook Heimdal wordt gezien als een zonnegod. Hij wordt in verband gebracht met Yggdrasil, de wereldboom en een interpretatie van zijn naam is De ene die schijnt over de wereld. Heimdall is ook bekend als Gullintani (“goud tand”), en zijn paard wordt Gulltoppr genoemd, “het paard met de gouden manen”[31].
Keltische mythologie
Belenos is een zonnegod uit de Keltische mythologie. Hij werd op 1 mei geëerd, de oude Kelten hielden dan het feest van Beltane. Ze maakten dan grote vreugdevuren, om de warmte van de zon te bevorderen. Hij ontving ook votiefgaven. Zijn symbool was het paard en wiel, en hij zou met zijn strijdwagen door de zon rijden. Het geloof in Belenos was erg wijd verspreid, van hedendaags Engeland tot Zuid-Gallië en Noord-Italië. Belenos was het Keltische evenbeeld van Apollo
Grannos (gelatiniseerd als Grannus) is in de Gallisch-Keltische mythologie een zonnegod vergelijkbaar met Belenos, van wie hij misschien slechts een bijnaam of een voorstelling is. De cultus lijkt te zijn begonnen onder de Liguriërs, vervolgens onder de Leuques in Grand (wat naar de godheid is vernoemd), en vervolgens verspreid over Gallië. Er wordt soms een relatie gelegd met de Ierse Mac Greine, hij heeft de bijnaam "zoon van de zon". De zonnegod Grannos wordt onder de Petrocorii in verband gebracht met de godin Vesunna. Vesunna werd zowel in Gallië als in Duitsland aanbeden. Vesona werd naar deze godheid vernoemd. De Tour de Vésone is het overblijfsel van een Gallo-Romeinse tempel gewijd aan Vesunna. Deze Keltische godin moet niet worden verward met de oude Italo-Etruskische godheid Vesuna.
Lugh ("de stralende" of "de krijger") is de zonnegod uit de Iers-Keltische mythologie wordt vereerd met het heidenseLúghnásádh feest. Dit wordt gevierd wanneer de eerste oogst binnen wordt gehaald, in de eerste week van augustus. De naam Lugdunum (letterlijk "heldere heuvel" of heuvel van Lugh) voor verschillende Romeinse steden, was afgeleid van de naam van deze godheid.
Een Keltisch sprookje uit Ierland vertelt hoe Lugh geboren werd. Zijn vader Cian was in opdracht van Goibniu op zoek naar het halster van de Koe van Overvloed (Glas Gaibhnenn) en ontmoette Ethniu, de dochter van Balor. Ze worden verliefd en krijgen een zoon. Als Cian met het halster teruggaat naar Ierland, blijft hun zoon Lugh achter bij Manannán mac Lir in Tír na nÓg[32]. Lugh is meester van alle kunsten en stamt, via zijn modeder, af van de Fomóiri[33].
Het uiterlijk van Lugh wordt meerdere keren met de zon vergeleken:
...they were not long there when they saw an army and a goodly host coming towards them from the East, and in the vanguard there was one young man high in authority over all; and like to the setting sun was the radiance of his face and forehead, and they were unable to gaze upon his countenance on account of its splendour. And this is who it was - Lugh Lamhfhada Loinnbheimionach...from the Land of Promise...and when the Cathbarr (Manannan's helmet) was let off of him the appearance of his face and forehead was as brilliant as the sun on a dry summer's day."[34]
Lugh had magische voorwerpen, zoals Lúin of Celtchar (een speer die niet verslagen kon worden) en een hersensteen (gemaakt van de hersenen van verslagen vijanden). Lught zou ook Fragarach, het zwaard van Nuada Airgetlám (de eerste koning van de Tuatha Dé Danann hebben gekregen. Hij had een paard genaamd Aenbharr, dat zowel over land als over zee kon rijden, en een boot (Sguaba Tuinne). Lugh komt overeen met de pan-Keltische god Lugus, en zijn Welshe tegenhanger is Lleu Llaw Gyffes. Hij is ook gelijkgesteld met Mercurius, evenals met Apollo. Er zijn theorieën dat St. Mologa de rol van Lugh overnam in de christelijke tijd.
Sulis is de Britse godin wiens naam verwant is aan het gewone Proto-Indo-Europese woord voor "Zon" en dus verwant is aan Helios, Sól, Sol en Surya en met zonnebeelden wordt afgebeeld. Op basis van de etymologie van haar naam, evenals verschillende andere kenmerken, zoals de associatie met zicht, burgerrecht en scheldwoorden met betrekking tot licht, werd Sulis geïnterpreteerd als een zonnegod, althans in de pre-Romeinse tijd. Ze wordt in verband gebracht met geneeskrachtige en thermale bronnen. Ze werd door de Romeins-Britten aanbeden als Sulis Minerva, wiens votiefobjecten en loden tabletten met inscriptie suggereren dat ze zowel werd gezien als een voedende, leven gevende moedergodin als als een godin die de vervloekingen op de tabletten liet uitkomen.
Grian is een voorchristelijke godin verbonden aan County Limerick en Cnoc Greine of Cnoc Áine ("heuvel van de zon"), zeven mile vanaf Knockainy; haar naam betekent "zon".
Áine (Ierse uitspraak: aːnʲə) is een Ierse godin van de zomer, rijkdom en soevereiniteit. Ze wordt geassocieerd met midzomer en de zon en wordt soms voorgesteld door een rode merrie. Ze is de dochter van Egobail, de zus van Aillen en/of Fennen, en wordt door meerdere Ierse families geclaimd als een voorouder. Als godin van liefde en vruchtbaarheid heeft ze het bevel over gewassen en dieren en wordt ze ook geassocieerd met landbouw. Áine wordt sterk geassocieerd met County Limerick. De heuvel van Knockainey (Iers: Cnoc Áine) is naar haar vernoem en was de plaats van riten ter ere van haar, waarbij vuur en de zegen van het land betrokken waren. Ze wordt ook geassocieerd met sites zoals Toberanna (Iers: Tobar Áine), County Tyrone; Dunany (Iers: Dun Áine), County Louth; Lissan (Iers: Lios Áine), County Londonderry; en Cnoc Áine nabij Teelin, County Donegal.
Aynia, naar verluidt de machtigste fee in Ulster, is mogelijk een variant van dezelfde figuur. Grian wordt verondersteld ofwel de zus van Áine te zijn, een andere manifestatie van Áine, of mogelijk 'Macha in vermomming'. Vanwege Áine's connectie met midzomerrituelen, is het mogelijk dat Áine en Grian een tweegodin, seizoensfunctie delen (zoals te zien is in de Gaelic mythen van de Cailleach en Brigid) met de twee zussen die de 'twee zonnen' van het jaar vertegenwoordigen: Áine vertegenwoordigt de lichte helft van het jaar en de heldere zomerzon (ghrian mhór) en Grian de donkere helft van het jaar en de bleke winterzon (ghrian bheag).
Macha is de 'zon van het vrouwvolk' en wordt af en toe als synoniem voor Grian beschouwd.
Alaunus was de Gallische god van de zon, genezing en profetie.
Étaín (oude Ierse uitspraak: eːdainʲ) wordt afwisselend gespeld als Edain, Aideen, Etaoin, Éadaoin, Aedín of Adaon. Ze wordt beschreven in Tochmarc Étaíne, wat Het nastreven van Étaín/Éadaoin betekent, een vroege tekst uit de Lebor Gabála Érenn. Ze is geïdentificeerd als een zonnegodin. Ze is soms bekend onder de bijnaam Echraide ("ruiter"), wat verbanden suggereert met paardegoden en figuren zoals de Welsh Rhiannon en de Gallische Epona.
Grannus (ook Granus, Mogounus en Amarcolitanu) was een Keltische godheid uit de klassieke oudheid. Op basis van de etymologie van zijn naam kan Grannus in verband zijn gebracht met kuuroorden, thermale bronnen en de zon. Hij zou borstelig haar, baard en/of wenkbrauwen hebben of een verband hebben met het concept van glanzend. Hij werd regelmatig met Apollo geïdentificeerd als Apollo Grannus. Volgens Lucius Cassius Dio zocht de Romeinse keizer Caracalla (188 - 217 n.Chr.) tevergeefs hulp bij Apollo Grannus - evenals Aesculapius en Serapis - tijdens een periode van lichamelijke en geestelijke ziekte, tijdens een bezoek aan het heiligdom van de god en het brengen van vele votiefoffers. Dio beweert dat de goden weigerden hem te genezen omdat ze wisten dat Caracalla's bedoelingen slecht waren. Caracalla's bezoek aan het heiligdom van 'de Keltische genezende god Grannus' (Aquae Granni; nu Aken, Duitsland) was tijdens de oorlog met Duitsland in 213.
Olwen ist eine weibliche Figur, die oft als ursprünglich die Sonnengöttin aus konstruiert wurde Wales. Sie ist die Tochter des Riesen Ysbaddaden und Cousine von Goreu. Sie ist die Heldin der Geschichte Culhwch und Olwen in dem Mabinogion. Ihr Vater ist zum Tode verurteilt, sollte sie jemals heiraten, und als Culhwch (manchmal Kilhwch geschrieben) sie holt, muss er eine Reihe immens schwieriger Aufgaben erledigen, bevor er ihre Hand gewinnen kann. Mit Hilfe seiner Cousine König Arthur Culhwch gelingt es und der Riese stirbt, was Olwen erlaubt, ihren Geliebten zu heiraten.
Connla wird von einem Mädchen des Bergvolkes (a Elf). Sie segeln zusammen auf einem Curragh (Noi Glano oder Loing Glano; ein glänzendes, gleitendes Kristallboot) zur untergehenden Sonne[35].
Crom Cruach wird als goldene Figur dargestellt, umgeben von zwölf Stein- oder Bronzefiguren. Dies wurde von einigen so interpretiert, dass die Sonne von den Tierkreiszeichen umgeben ist, was auf eine Funktion als Sonnengott hindeutet. Es Idol war von Sankt Patrick zerstört.

Festival für Beltane, 2008

magischer Speer Lugh, H. R. Millar, 1905
Der Turm von Vésone ist das einzige Überbleibsel des der Göttin geweihten Tempels Vesunna

Aynia, Königin der Feen

Ein teilweise rekonstruierter Tempel des Apollo-Granus in Lauingen

Eine Darstellung der Sonne auf a anthropomorphStele datiert zwischen den Kupferzeit und die frühen BronzezeitRocher des Doms, Avignon

Saint Patrick zerstört die Statue von Crom Cruach
Slawische Mythologie
dažbog ist der Sonnengott aus dem Slawische Mythologie. Er ist einer der berühmtesten Götter des slawischen Pantheons. ein kultureller Held. Er ist einer der vielen authentischen slawischen Götter, die in einer Reihe von mittelalterlichen Manuskripten erwähnt werden, und einer der wenigen slawischen Götter, die überhaupt erwähnt werden Slawische Völker people Beweise für die Anbetung zu finden.
Die interessanteste Passage über Dažbog stammt aus dem Hypathian Codex, einer Zusammenstellung mehrerer viel älterer Dokumente aus dem 15. Ipatjew-Kloster im Russland. Die gesamte aus mehreren Handschriften rekonstruierte Passage lautet wie folgt:
(Dann) begann seine Herrschaft Feosta (Hephaistos), den die Ägypter Svarog nannten… während seiner Herrschaft fielen dem Schmied die Zähne vom Himmel und zum ersten Mal wurden Waffen geschmiedet; davor kämpften (Menschen) mit Knüppeln und Steinen. Feosta befahl den Frauen auch, nur einen Ehemann zu haben... und deshalb nannten ihn die Ägypter Svarog. Nachdem er seinen Sohn regierte, war sein Name die Sonne, und sie nannten ihn Dažbog...Sun Zar, Sohn von Svarog, das ist Dažbog.
Zorya (auch Zora, Zaria, Zarya, Zory, Zore, Zorza genannt) PolierenZara-Zaranica, Zvezda, Zwezda, Danica, "Stern") ist eine Figur in der slawischen Mythologie, die mit der Morgendämmerung und dem Sonnenzyklus verbunden ist. Einige Mythen verkörpern ein Schwesternpaar Zorya Utrennyaya (Morgenstern) und Zorya Vechernyaya (Abendstern) im Dienste des Sonnengottes Dažbog, der je nach Nacherzählung ihr Vater sein könnte. Am Morgen öffnet Zorya jeden Tag die Tore zum Palast von Dažbog für den Abgang der Sonne, während Zorya am Abend die Palasttore bei der Rückkehr schließt.
Zorya Utrennyaya ist eine Patronin von Pferden, Schutz, Exorzismus und der Planet Venus, und Slawen beteten jeden Morgen zu ihr, wenn die Sonne aufging. Sie war verheiratet mit Perun und lebte in Buyan. Zorya Vechernyaya ist mit dem Planeten Merkur verbunden. Einige Mythen beschreiben sie und ihre Schwester Zorya Utrennyaya als die Ehefrauen des Mondgottes Myesyats und die Mütter der Sterne, während andere Aufzeichnungen Zorya als jungfräuliche Göttinnen betrachten.

Die sieben Götter aus dem Slawische Mythologie

dažbog

Symbol für Dažbog

dažbog

Dažbog, der Sohn von Svarog, dem Schmiedgott und dem Herrn des Himmels
Samisch
beaivic (auch Beiwe, Bievve, Beivve oder Biejje genannt) ist die Sonnengöttin am Samisch. Die Sonne hat den gleichen Namen. Meist wird die Gottheit als Frau gesehen, manchmal aber auch als Mann. Im Lappland, nördlich von Nördlicher Polarkreis, wo die sonne im Winter nicht einmal die Horizont erreichte, wurde die Sonne weithin verehrt und spielte eine wichtige Rolle für den kultischen Zusammenhalt.
Beaivi ist die Göttin der Sonne, die Frühling und gesunder Menschenverstand, verbunden mit dem Fruchtbarkeit insbesondere von Pflanzen und Tieren Rentier. Sie züchtete die Pflanzen, damit die Rentiere gedeihen und sich vermehren konnten. Sie hat den Menschen Wohlstand gebracht.
Während der Wintersonnenwende Ein oder mehrere weiße weibliche Tiere, normalerweise Rentiere, wurden zu Ehren von Beaivi geopfert, um ihre Rückkehr zur Welt zu gewährleisten und die lange Wintersaison zu beenden. Das Fleisch der geopferten Tiere wurde auf Stäbchen aufgereiht, die dann zu Ringen gebogen und mit bunten Bändern zusammengebunden wurden. Das wird es sein Festival von Beaivic erwähnt.
Zur Zeit des Jahres, als die Sonne zurückkehrte, wurde als Opfergabe für Beivve Butter (die in der Sonne schmilzt) auf die Türpfosten geschmiert, damit sie während ihrer Genesung Kraft gewinnen und immer höher in den Himmel steigen konnte. Während der Sommersonnenwende Menschen machten Sonnenkreise aus Blättern und steckten sie ihr zu Ehren fest. Bei diesen Gelegenheiten aßen sie auch Butter als heilige Mahlzeit.
Zur Zeit des Jahres, in dem Beivve zurückkehrte, wurden Gebete für psychisch Kranke gesprochen. Die Sami glaubten, dass Wahnsinn (in Form von Psychosen und Depression) wurde durch den Mangel an Sonne und Licht während des langen, dunklen Winters provoziert.
Im samischen Mythos reist sie mit ihrer Tochter Beaivi-nieida durch die Lüfte in einem mit Rentierknochen oder Geweih bedeckten Raum und bringt den Frühling mit sich.
Geschichten über die Kinder der Sonne sind aus allen Gebieten der Sámi bekannt. In einem joik es wird gesagt, dass das samische Volk vom Sohn der Sonne abstammt. Der Sohn der Sonne ging auf eine Reise in das Land der land Riesen und heiratete die Tochter des Riesen. Ihr Sohn Gállábártni gründete Ski's out und die Menschheit begann. Die Tochter der Sonne hingegen war eine sehr zentrale kulturelle Heldin, die damit begann, Hirsche zu jagen und Rentiere zu halten.
Beaivi ist auch auf abgebildet Hexentrommeln. Eine Hexentrommel ist die Trommel von a Schamane das ist gewohnt Trance erschaffen
Finnische Mythologie
Päivätär ist die Göttin der Sonne im Finnische Mythologie. Sie besitzt das Silber der Sonne, spinnt Silberfäden und webt daraus Kleider. Im Kalevala junge Mädchen bitten Päivätär, ihnen etwas von ihrem Silberschmuck und ihrer Kleidung zu geben. Sie wird als große Schönheit beschrieben.
Professor Anna-Leena Siikala hält Päivätär für eine Göttin, die über Leben und Licht herrschte. Während der christlichen Zeit wurde sie durch die . ersetzt Jungfrau Maria.
Baltische Mythologie
Saulus (litauisch: Saulus , lettisch: Saule) ist eine Sonnengöttin im gemeinsamen baltischen Sonnengott in der litauischen und lettischen Mythologie (Baltische Mythologie). Das Substantiv Saulė / Saule in litauischen und lettischen Sprachen ist auch der gebräuchliche Name für die Sonne und leitet sich vom proto-baltischen Namen Sauliā ab.
Saulė ist einer der mächtigsten Götter, die Göttin des Lebens und der Fruchtbarkeit, Wärme und Gesundheit. Sie ist Patronin der Unglücklichen, insbesondere der Waisen. Die litauischen und lettischen Wörter für „die Welt“ (pasaulis und pasaule) werden als „[ein Ort] unter der Sonne“ übersetzt. Saulė wird in einer der frühesten schriftlichen Quellen zur litauischen Mythologie erwähnt. Nach der slawischen Übersetzung der Chroniken von John Malalas (1261) machte ein schwacher Schmied namens Teliavelis die Sonne und warf sie in den Himmel. Missionar Hieronymus von Prag (ca. 1369–1440) versuchte drei Jahre lang, Litauen zu christianisieren und erzählte später einen Mythos über den entführten Saulė. Sie wurde von einem mächtigen König in einem Turm festgehalten und von den Tierkreis mit einem riesigen Vorschlaghammer. Jerome schwor, dass er persönlich Zeuge des von den Einheimischen verehrten Hammers war.
Saul feasts Fest wurde während der Sommersonnenwende. litauisch rasos (vom Christentum geändert zu Johannestag) und Lettisch lago (geändert in Jāņi) umfassen Kränze machen, die Magie suchen Farnblume, brennend Lagerfeuer, herumtanzen und über das Feuer springen und die Sonne begrüßen, wenn sie am nächsten Morgen gegen 4 Uhr morgens aufgeht. Es ist der fröhlichste traditionelle Feiertag. Das Wintersonnenwende wird als die Rückkehr von Saul gefeiert. Das Christentum nahm die litauische Kūčios und die lettische Ziemassvētki an Weihnachten auf. Weitere Feierlichkeiten fanden rund um die Tagundnachtgleichen.
Saul und Menü/Mēness (der Mond) waren Ehefrau und Ehemann. Mėnuo verliebte sich in Ausrinė (das Morgen Stern oder Venus). Für seine Untreue bestraft perkūnas (der Donnergott) Mėnuo. Es gibt verschiedene Berichte über die Bestrafung. Nach einer Version wurde Mėnuo in zwei Teile zerschnitten, aber er hat nicht aus seinen Fehlern gelernt und deshalb wird die Bestrafung jeden Monat wiederholt. Eine andere Version behauptet, dass Mėnuo und Saulė geschieden waren, aber beide wollten ihre Tochter emyna (Erde) zu sehen. Deshalb scheint tagsüber die Sonne, während nachts der Mond zu Besuch kommt. Eine dritte Version behauptet, dass Mėnuos Gesicht von beiden entstellt wurde dievas (der höchste Gott) oder Saul.
In anderen Mythen wird Aušrinė als Tochter und Dienerin von Saulė dargestellt. Aušrinė entzündet das Feuer für Saulė und bereitet sie auf einen weiteren Tagesausflug durch den Himmel vor. Vakarin (der Abendstern) macht Saul nachts das Bett. In der litauischen Mythologie war Saulė die Mutter anderer Planeten: Indraja (Jupiter), Sėlija (Saturn), Žiezdrė (Mars) und Vaivora (Merkur).
Die Balten kannten eine Göttin der Morgenröte auf Litauisch ausrine und auf Lettisch Auseklis genannt, verwandte Namen. Ausrine begann den Tag mit dem Anzünden eines Feuers für die Sonne. Der Überlieferung nach hatte Ausrine/Auseklis manchmal Schwierigkeiten, aus dem Bett zu kommen. Erklärungen dazu wurden in lettischen Volksliedern gegeben. Sie würde in einem goldenen Zimmer eingesperrt werden oder in Deutschland Samtschürzen herstellen.
In Lettland Volkslieder und Gedichte, vor allem in der dainas, Auseklis wird auch als "Baby Boy" bezeichnet, was bedeutet, dass er als der jüngste in der Familie der Götter angesehen werden kann. Während die anderen Götter ihre Arbeit verrichten, geht er mit seiner Braut spielen und Spaß haben Saules meita, die Tochter der Sonne. Er trägt goldene Kleider und besitzt ein Pferd, das ihm die Sonnengöttin Saule geschenkt hat, als ihr Bote erscheint er gelegentlich. Im Badezimmer wirft er zusammen mit dem Dieva dēli, die Söhne des Himmelsgottes dievs, auf dem Wasser bei himmlischen Hochzeiten. Auseklis ist dem Mondgott Mēness untergeordnet.

Stern von Auseklis; Glückssymbol oder Verteidigung gegen das Böse
In Litauen sind mehrere Kapellensäulen und Denkmäler mit dem alten Symbol der Sonne geschmückt; es Sonnenkreuz
Lusitanisch
Bei der Lusitanisch (ein indoeuropäisches Volk, das im Westen des Iberische Halbinsel lebte vor der Eroberung durch die Römische Republik) waren mehrere Sonnengötter.
Endovelicus ist das bekannteste der vorrömischen Lusitaner und keltiberisch Götter aus dem Eisenzeit. Er war ursprünglich ein chthonischer Gott von Gesundheit, Prophezeiung und der Erde, verbunden mit Vegetation und dem Jenseits. Später wurde er von den Römern selbst aufgenommen, die ihn assimilierten Asklepios oder Serapis und machte ihn zu einem relativ beliebten Gott.
Endovelicus hat einen Tempel in Sao Miguel da Mota im Alentejo, Portugal, und es gibt unzählige Inschriften und Ex-Stimmen ihm gewidmet im Museu Etnologico de Lisboa (das Ethnologische Museum von Lissabon). Ein möglicher Ortsname ist Andevalo im Spanien. Der Kult des Endovelicus herrschte bis zum 5. Jahrhundert, als sich das Christentum in der Region ausbreitete.
Netz war sowohl ein Sonnengott als auch ein Kriegsgott.
Es gab auch eine Sonnengöttin (Senhora do Sol; Dame der Sonne) dessen Kult der des of ist Jungfrau Maria (Nossa Senhora de Antime) wurde. In der Gemeinschaft fafe Am zweiten Sonntag im Juli findet ein Fest zu Ehren dieser Gottheit statt. Alves da Venda erwähnt in seiner Analyse der "Comuna de Montelongo e as suas gentes", dass der Ort triz in Antime kann eine "phonetische Variante von Tereis sein, die eine Variante von Tera war, der namensgebenden Matriarchin eines der Hárpias-Clans". Er nimmt an, dass Triz von Tereis der Name der of war Dame der Sonne die in Antime verehrt wurde". Die Metamorphose des heidnischen Sonnenkults in den christlichen Kult der Nossa Senhora de Antime soll im Mittelalter mit der Gründung des Klosters Santa Maria de Antime, urkundlich im Jahr 1120, endgültig stattgefunden haben.
baskische Mythologie
Eki (auch Ekhi, Eguzki, Iuski, Iguzki, Iduzki oder Eguzku) heißt die Sonne im baskisch Sprache. In dem baskische Mythologie Eki oder Eguzki (Sonnenstrahlen) gilt als Tochter von Mutter Erde, zu der sie täglich zurückkehrt.
Sie galt als Beschützerin der Menschheit und als Feindin aller bösen Geister. Das alte baskisch nannte sie "Großmutter"; und hielt Riten zu ihren Ehren Sonnenuntergang. Sie glaubten, dass Ekhi, als die Sonne unterging, nach Itxasgorrieta ("das rötliche Meer") reiste, unter der Erde zum Mutterleib von Amalur, d.h. Lurbira, ihrer Mutter.
Etruskische Mythologie
Das Etruskische Mythologie ist der römischen Mythologie und in mancher Hinsicht auch der griechischen Mythologie aufgrund des häufigen (Handels-)Kontakts zwischen diesen Völkern sehr ähnlich, alle drei rund um die Mittelmeerraum wohnte. Usil ist der etruskische Sonnengott. Dieser Name erscheint auf dem Piacenza . Lebermodell, Nächster Tiur (der Mond). Ein weiteres ikonisches Bild zeigt Usil, der aus dem Meer aufsteigt und einen Feuerball in beiden ausgestreckten Händen hält, auf einem gravierten etruskischen Bronzespiegel im spätarchaischen Stil. Auf etruskischen Spiegeln im klassischen Stil erscheint Usil mit a Heiligenschein.
Usil ist mit dem römischen Sol und dem griechischen Helios synchronisiert. Während Usil in einigen Kunstwerken als männlich dargestellt wird, gibt es auch weibliche Darstellungen. Es gibt einen möglichen Vergleich mit einer anderen einheimischen etruskischen Göttin, Katha was oft als solarer Charakter interpretiert wird.
Usil wird in enger Zusammenarbeit mit in Kunstwerken gezeigt thesan, die Göttin der Morgenröte, etwas, das man bei Helios und Eos fast nie gesehen hat. Thesan entspricht der römischen Aurora und dem griechischen Eos. Der Name bedeutet auch "Sonnenaufgang" und "Morgen" in der Etrusker Sprache. Der Name ist, wie Tinia und Turan, ein echter etruskischer Name im Gegensatz zu anderen wie Uni (Juno), Menrva (Minerva) und Nethuns (Neptun), die von den Etruskern aus dem alten italienischen oder römischen Kult übernommen wurden. Thesan scheint also eine ursprüngliche etruskische Gottheit gewesen zu sein, die die Etrusker erst später mit dem Mythos des griechischen Eos in Verbindung brachten. Im Ritualkalender von Liber Linteus sie erhielt zusammen mit dem Sonnengott Usil Opfer.

der Wassergott nethuns, der Sonnengott Usil und thesan auf einem Spiegel, 350 v. Chr., Vatikanische Museen

Ein Spiegel, der Usil darstellt, der sich aus den Wellen erhebt und mit Feuerbällen jongliert, um 500 v.

Thesan auf einem etruskischen Spiegel, 4. Jahrhundert v.

Thesan schaut mit den Pferden auf die Urteil von Paris, 4. Jahrhundert v.
Asien
Anatolien
Die Rituale der Hattianer waren von der Hittits übernommen. Sie haben die Hattic-Geschichten niedergeschrieben (Keilschrift) und übersetzte sie in ihre eigene Sprache, um sie zu verstehen.
Wurushemu war in der Hattische Mythologie die Sonnengöttin von Kleinasien. Sie wurde von der späteren angerufen Hethitische Mythologie, die sich ganz auf die der Hattianer gepfropft hat. Aber ihr Status dort änderte sich zu dem von Göttin des Unterwelt. Ihre Gemahlin, der Sonnengott, ist Eshtan. Eshtan wurde von der späteren abgelöst Simige. Dies war ein alter Sonnengott in der Hurrische Mythologie, der ebenfalls von den Hethitern übernommen wurde und die Aufgaben Eshtans übernahm.
Aus der ursprünglichen Hattic-Mythologie wurden Göttinnennamen als Hepat und die große Sonnengöttin von Arinna, abgeleitet vom älteren Wurushemu. Später wurde sie mit dem Gott gleichgesetzt willsh. Sie wird als diejenige beschrieben, "die Macht über das Königtum im Himmel und auf Erden hat".
Hethitische Texte beschreiben a Ritual die die Königin vor acht Statuen der Sonnengöttin aufführt, von denen jede den Namen einer früheren Hohepriesterinnenkönigin trägt. In mehreren Texten wurde die Göttin einfach als "der Thron" bezeichnet. Dies ist ein Titel, der mit frühen Verweisen auf übereinstimmt Isis in dem Antikes Ägypten.
Obwohl Hepat eigentlich keine Sonnengöttin ist, wurde sie im Laufe der Überlieferung mit der Sonnengöttin von Arinna gleichgesetzt. Das Hauptheiligtum, in dem Hepat verehrt wurde, war der Felsenschreinheilig Yazılıkaya im Anatolien.
Der hethitische Sonnengott des Himmels (nepišaš Ištanu) war nach der Sonnengöttin von Arinna der am zweithäufigsten verehrte Sonnengott der Hethiter. Er wurde mit dem hurritischen Sonnengott identifiziert imige.
Die Sonnengöttin der Erde (hethitisch: taknaš dUTU, luwisch: tiyamaššiš Tiwaz) war die hethitische Göttin der Unterwelt. Ihr hurritisches Äquivalent war Allanic und sein sumerisches/akkadisches Äquivalent war Ereshkigal, die beide schon früh einen deutlichen Einfluss auf die hethitische Göttin hatten. In der neuhethitischen Zeit der Hattische Unterweltgott Lelwanic auch mit ihr synchronisiert.
Eine frühe akkadische Inschrift aus den Annalen der Könige von Assyrisches Reich Anrufe nuha mit dem Beiname „die erhabene Sonne“.
Nach ihrem Tod wurden hethitische Könige am ersten Tag nach ihrem Tod eingeäschert. Eine ziemlich vollständige Beschreibung des hethitischen königlichen Todesrituals (šalliš waštaiš) ist erhalten geblieben, aus der hervorgeht, dass die Alte Frau am dritten Tag der Zeremonie die Waage nahm und alle Gold-, Silber- und Edelsteine des Monarchen oder der Königin in einen legte Pfanne, aber (wertloser) Tonmörtel in der anderen Pfanne tat es. Am Ende des Rituals zerschmettert sie die Waage und hält die Scherben als Opfer dem Sonnengott vor.
Siehe auch Sonnengott in der hethitischen Mythologie

Flachrelief, in dem Arinna vertreten ist Alacahoyük

Die mittleren Figuren an der Fassade von Eflatun Pınar werden mit dem Sturmgott der Hethiter und der Hattischen Sonnengöttin Arinna . identifiziert

Hohepriesterin Königin Puduhepa (Mitte) mit Sonnengöttin

Darstellung des Sonnengottes des Himmels im hethitischen Klippenschrein von Yazılıkaya
Mesopotamien
schamasch,(amaš, Akkadisch für "Sonne") war der Sonnengott in Babylonien und Assyrien; sein Sumerisch Gegenstück war utu (Sumerische Mythologie).
Einer der ältesten literarische Werke die erwähnen die Libanon-Zeder ist der Die Legende von Gilgamesh, die wahrscheinlich um 2100 v. Chr. war. wurde geschrieben. Gehen Sie in die Geschichte verhaal Gilgamesch und enkidu auf ein Abenteuer im Zedernwald; das Reich der Götter nach dem Mesopotamische Mythologie. Mit Hilfe des Sonnengottes Shamash töten die beiden den Riesen Humbaba, der Beschützer des Waldes. Dann fällen Gilgamesh und Enkidu die Zedern im Wald und bauen ein Floß, das sie dorthin bringen wird Uruk trägt.[36]
Es gab Tempel für Shamash, zum Beispiel in NiniveDie Einwohner von Mari verehrte eine große Anzahl sumerischer Götter und Göttinnen. Auf Dagan, der Gott der Stürme, war ein Ganzes Tempel gewidmet. Ebenfalls Ischtar, die Göttin der Fruchtbarkeit, und Shamashj, der Sonnengott, hatten dort ihren eigenen Tempel.
Hatra, auch bekannt als die Stadt des Sonnengottes, wurde um 150 v. Chr. erbaut. Hatra enthält den Tempel von Shamash, den Geist der Sonne, und den Schrein der Göttin Shahiroder Morgenstern. Hatras Einfluss erstreckte sich auf benachbarte arabische Stämme, und es war zweifellos ein wichtiger Wohnwagen-Center. Die Kultur war eine Mischung aus mesopotamischen, syrischen, griechisch-römischen und iranischen Traditionen, die insbesondere im religiösen, architektonischen und künstlerischen Bereich sichtbar waren. Eine Inschrift aus dem Jahr 134 erwähnt den damaligen Herrscher der Stadt, Nashryahb, und seinen ältesten Sohn Nasrû, der anscheinend mit der Machtausübung in Verbindung gebracht wird. Mehrere Tempel stammen aus seiner Regierungszeit. Auf den Inschriften präsentierte sich Nasru auch als „Hohepriester des Sonnengottes“ (afkalā rabbā d-šamš), was darauf hindeutet, dass seine Funktion auch einen religiösen Aspekt hatte.
utu oder Utoe[37] war in der Mesopotamische Mythologie der Gott der Sonne und der Gerechtigkeit.
Die meisten Keilschrifttexte aus der Zeit 2400-1500 v. sind auf Akkadisch oder Sumerisch, aber es gibt auch ein paar in Elamit. In einem Antiker elamitischer Text heißt Sonnengott: Der König liebt den Sonnengott Nahiti und er unterwirft sich dem Gott Inšušinak...
tiamat als Göttin war sie von Natur aus gigantisch, fruchtbar und wild. Sie wurde als Drache oder Seeschlange mit zwei verzweigten Geweihen dargestellt. der Sonnengott Marduk war ihr Gegner. Marduk machte sich in seinem Streitwagen auf den Weg. Die elf Alliierten (igigic) von Tiamat floh davor. Tiamat wartete auf ihn, aber der Sonnengott fing sie in einem Lichtnetz ein. Er schleuderte einen Orkan zwischen ihre Wasserkiefer und schoss Pfeile direkt durch sie. Dann schnitt er sie wie einen Plattfisch in zwei Hälften. Er streckte ihre gesprenkelte obere Hälfte als Firmament aus, die untere Hälfte wurde die Welt mit all den Meeren und Ozeanen. Wie der Gott davon Altes Testament Marduk begann dann, die Natur, wie wir sie kennen, zu gestalten und zu ordnen. Er hat auch die Menschheit geschaffen.
Malak-Glocke (Arabisch: ملاك بل) war ein Sonnengott, der in der alten syrischen Stadt verehrt wurde Palmyra, er wird oft mit dem Mondgott in Verbindung gebracht und verehrt aglibol als Gruppe einer Dreifaltigkeit einschließlich des Himmelsgottes Baalshamina war beteiligt. Mehrere Inschriften aus dem 2. Jahrhundert erwähnen, dass Malakbel im 'heiligen Garten' (gnt' 'ilym) verehrt wurde. Das Heiligtum hatte zwei Altäre und einen Heiligen Zypresse. Die früheste bekannte Erwähnung von Malakbel war eine Inschrift aus dem Jahr 17 v.
Šerida ist die sumerische Göttin des Lichts, sie ist mit dem Sonnengott verheiratet.

Schamash, Ende des 3. Jahrtausends v. Chr., Louvre
arabische mythologie
Vor dem Islam Die Religion auf der Arabischen Halbinsel konzentrierte sich auf lokale Götter, wobei jeder Stamm und jedes Königreich seine eigenen Schutzgötter hatte. Es gab jedoch auch Götter, die allen Arabern gemeinsam waren, und die Dreiheit der Götter, die Sonne, Mond und Planet Venus darstellen, scheint in ganz Arabien verehrt worden zu sein, obwohl ihre Namen, ihr Geschlecht und ihre Verehrung zwischen den Regionen variierten.
scheine, auch Shamsum oder Dhat-Ba 'Dhanum genannt, ist eine Sonnengöttin aus dem arabische mythologie. Sie war die Schutzgöttin der Himyar Königreich. Ihr Name bedeutete strahlend, Sonne oder strahlend. Sie war das südarabische Äquivalent der nordarabischen Sonnengöttin nuha. Als Nuha wurde auch Shams in einer Dreieinigkeit neben den männlichen Göttern Mond und Venus verehrt. Bei der Sabäer die Sonnengöttin Shams wurde mit dem Gott des Planeten Venus verehrt, Attar und Almaqah, der Gott des Mondes. Im Hadramaut Shams wurde verehrt mit Attar und der Mondgott Syn. Shams wurde als Ehemann von Athtar beschrieben. Sie hat Votivgaben in Form von Pferden In Mesopotamien wurde Athtar mit der Göttin identifiziert Ischtar und Shams mit dem Sonnengott Schamasch.
Kanaan
In dem Kanaanitische Mythologie war mal Shapasch (auch Shapsh, Shapshu oder manchmal Shemesh genannt) die Göttin der Sonne, sie war die Tochter von El und Ascherah. Sie ist als "Fackel der Götter" bekannt und gilt als eine wichtige Gottheit im kanaanitischen Pantheon. Die kanaanäische Mythologie hat sich aus einem religiösen System entwickelt, das bis in die neolithisch und wurde von der archaischen einheimischen Bevölkerung verwendet. Es gab eine starke Ähnlichkeit mit der anatolischen Mythologie und beide wurden stark von der alten mesopotamischen Mythologie beeinflusst.
In dem Tanach Shemesh zu verehren ist verboten und wird bestraft mit Steinigung. Die Shemesh-Verehrung beinhaltete Berichten zufolge das Beugen nach Osten, in Richtung der Sonne, sowie Rituale, die mit Pferden und Streitwagen verbunden waren, die mit ihr verbunden waren. König Josiah hätte die Sonnenanbetung abgeschafft.
Buddhismus
Mārīcī (Sanskrit : मारीची, wörtlich "Lichtstrahl"), ist sowohl a deva wie ein Bodhisattva mit Licht und Sonne verbunden. Der Ursprung von Mārīcī ist unklar; es scheint jedoch eine Verschmelzung indischer, iranischer und nicht-indoiranischer Vorläufer zu sein. Es wird auch angenommen, dass sie von der vedischen Göttin der Morgenröte stammt Ushas.
In China wird Mārīcī sowohl als Buddhist wie ein Taoist Gottheit. Im Japan wurde Mārīcī von Samurai bei Sonnenaufgang angerufen, um den Sieg zu erringen.
Phönizien
El Gebal ist der Sonnengott aus dem Phönizische Mythologie. Das Tempel von Elagabal im Rom wurde gebaut im Auftrag von KaiserElagabalus. Dieser römische Kaiser (Marcus Aurelius Antoninus, ca. 203-4 - 11. März 222) war allgemein unter seinem Spitznamen Elagabalus oder Heliogabalus bekannt.
das aus Syrien Nachkomme Kaiser war ein Priester des Sonnengottes El Gebal. Nachdem er in jungen Jahren in Rom an die Macht gekommen war, versuchte er es mit seinem Sonnengott unter dem lateinischen Namen Deus Sol Invictus zu Roman oberster gott befördert werden. Zu Ehren von El Gebal ließ Heliogabalus daher einen großen Tempel auf der Palatin, die 221 eingeweiht wurde. Das Schwarzer Stein von Emesa zum Tempel von Elagabal in Rom gebracht wurde, ist der Stein verloren.

Palatin, Überreste des Tempels von Elagabalus
_on_four-horse_chariot.jpg/116px-Baetylus_(sacred_stone)_on_four-horse_chariot.jpg)
Elagabalus Aureus Sol Invictus auf einer 218. Münze
Japanische Mythologie
Amateur ist die Sonnengöttin aus dem Japanische Mythologie. Ihr voller Name ist Amaterasu-ō-mi-kami (天照大神), was bedeutet glorreiche Göttin, die in den Himmeln leuchtet oder berühmt, die den Himmel leuchten lässt.
In einem Mythos hatte sie sich wütend in eine Höhle zurückgezogen. Um sie wieder rauszuholen Ame-no-Uzume no Mikoto (auch Uzume genannt) führt die Göttin der Morgenröte und des Lachens – für die anderen Götter, die außerhalb der Höhle warten – einen erotischen Tanz auf, bei dem sie ihren Rock auszog (Anasyrma)[38]. Unter Aufschrei und Gelächter kam Amaterasu aus Neugier wieder heraus.[39][40] Amaterasu sah sich im Spiegel tanzen. Der Gott der List hätte die List erfunden und susano, Ameterasus Bruder, wurde besiegt[41]. Der erotische Tanz von Amaterasu ist wahrscheinlich ein Überbleibsel antiker Fruchtbarkeitsriten. Sie webt den Stoff der Universum und ist mit der Unterwelt verbunden und Mittwinter.
Amaterasu ist der Herrscher des Himmlischen kami (takama kein hara). Die Mehrheit der ujigami[42] Datum aus dem Yayoi-Zeit. Göttliche Vorfahren gaben Clans eine höhere soziale Stellung. Als der Yamato-Clan im dritten und vierten Jahrhundert weiter an Einfluss gewann, wurde die Sonnengöttin Amateur, dem göttlichen Vorfahren des Yamato-Clans, einem wichtigeren Platz in der japanischen Gesellschaft. Heute ist sie immer noch die wichtigste ujigami im Shintoismus. Ninigi wäre laut den Geschichten der Enkel von Amaterasu Jimmu von ihm ab.
Das Ise Jingu Es ist ein Komplex von Shinto-Schreinen. Es ist einer der heiligsten und wichtigsten Orte innerhalb der Schintoismus. Der Zugang zur Site ist stark eingeschränkt; Besucher dürfen in der Regel nicht mehr als die Dächer der zentralen Gebäude sehen. Die Gebäude selbst sind hinter Holzzäunen versteckt. Die Hohenpriester und Priesterinnen der Ise Jingū müssen traditionell aus der Japanische Kaiserfamilie. Der innere Schrein, Naikū, befindet sich in der Stadt Ujitachi südlich von Central Ise und ist der Göttin Amaterasu-ōmikami geweiht. Der andere Schrein, Gekū, liegt etwa sechs Kilometer von Naikū entfernt und ist dem gewidmet Toyouke no Smikami, die Gottheit der Landwirtschaft und Industrie.
Laut Michael Witzel ist Uzume am engsten mit der vedischen Göttin Ushas verwandt, einem Nachkomme der proto-indoeuropäischen Göttin Hausos. Beide Göttinnen haben viele Gemeinsamkeiten, wie die Höhle (Vala/Iwato) und das Entblößen der Brüste als Zeichen der Freundschaft. Witzel schlug vor, dass die japanische und vedische Religion im Vergleich zu anderen Mythologien unter der, wie er es nennt, Laurasianischen Mythologie viel enger verwandt sind und dass die beiden Mythen auf die indoiranische Zeit um 2000 v. Chr. zurückgehen. Dies würde Uzume der griechischen Göttin Eos und der römischen Göttin Aurora analog machen.

Amaterasu erscheint aus der Höhle, 1856

Denkmal für Amaterasu in Hokkaido (Japan)

Amaterasu erscheint aus der Höhle, 1882
_Yoshiteru.jpg/42px-'Amaterasu'_by_Hoen_(Taira)_Yoshiteru.jpg)
Amaterasu aus dem Meiji-Zeit

Ame-no-Uzume no Mikoto tanzt für Amateur aus ihrer Höhlengrotte locken

Aino
Bei der Aino ist Tokapcup-kamuy (Ainu :トカㇷ ゚チュㇷ ゚カムイ, tagerhellender Gott) die Sonnengöttin. Ihr Mann ist der Mondgott Kunnecup-kamuy.
Armenische Mythologie
arereg (Arev) oder Ar ist der Sonnengott im Armenische Mythologie, ähnlich wie Mesopotamien utu. Wahrscheinlich auch bekannt als oder entwickelte sich zu Ara. Er ist der Sonnengott mit seinem Volk als „Kinder der Sonne“. Das Pantheon des vorchristlichen Armeniens veränderte sich im Laufe der Jahrhunderte. Die armenische Mythologie entstand aus alten indoeuropäischen Traditionen, insbesondere aus der Urzeit.Armenisch, und dann allmählich absorbiert Anatolian, hurro - Urartian, mesopotamische, iranische und griechische Überzeugungen und Götter.
Hinduismus
In de Veda's is Surya de zonnegod, hij is een Aditya. Van hem wordt gezegd dat hij door de hemel rijdt in zijn triomfwagen, ingespannen door zeven paarden of een paard met zeven koppen, die de zeven kleuren van de regenboog of de zeven chakra's vertegenwoordigen. Hij zit de zondag voor. De swastika wordt gebruikt als symbool voor Surya, de zonnegod in het hindoeïsme.
Aruna ment de wagen van Surya en wordt afgebeeld al zittend zonder benen. Aruna is de god van de dageraad. In een verhaal wordt verteld waarom hij geen benen heeft. Garuda, die geassocieerd wordt met de zon, kan in verband gebracht worden met de dood (de vogels als dragers van de ziel)[43].
Bij de shakta's wordt Shakti vereerd om Shiva te kunnen bereiken. Die wordt gezien als de onpersoonlijke, absolute God. Shaivieten en vaishnavieten beschouwen Surya (de zonnegod) vaak als een aspect van Shiva resp. Vishnoe. Zo wordt de zon bij de vaishnavieten Surya Narayana genoemd. In de shaiva-theologie wordt de zon beschouwd als een van de acht vormen van Shiva, de Astamurti. Ganesh en Skanda zijn voor hen aspecten van Shiva en Shakti. Volgens het smartisme vereren de meeste hindoes Ishvara in de vorm van Vishnu of Shiva.
Sūrya namaskāra of Surya Namaskar betekent zonnegroet.
In de Mahabharata wordt verteld hoe de zonnegod aan de mensen leert hoe men zich tegen de zonnestralen kan beschermen[44].
Saora betekent "iemand die de zonnegod vereert". Toen het een echte cultus werd, ging men de zonnegod zien als de Vader (voortbrenger) van het universum. Saora yoga is onderdeel van tantra.
Krishna is een zonnegod, heeft kudden koeien en stieren, die in de mythologie met de zon (Hari) zijn verbonden. Helena Blavatsky zette in Van de grotten en jungles van Hindoestan uiteen waarom ze ervan overtuigd was dat Krishna overeenkomt met Apollo.
De asvins zijn de zonen van de wolken- of dageraadgodin Saranyu (Sangna), Twastri's dochter, en de zonnegod Vivasvan (Surya). Ze rijden op een gouden wagen met drie wielen, getrokken door (gevleugelde) paarden, vogels, buffels of een ezel. De wagen is door de drie Ribhu's gemaakt. Ze worden door de dageraadgodin Ushas gewekt en volgen haar in hun wagen. Ze reizen in een dag over de wereld
Tapati (Sanskriet: तपती, tapatī) is een godin die in het hindoeïsme voorkomt. Ze staat ook bekend als de godin van de rivier Tapati en de moedergodin van het Zuiden (thuis van de zon) waar ze warmte naar de aarde brengt. Volgens bepaalde hindoeteksten was Tapati een dochter van Surya (de zonnegod) door Chhaya, een van de vrouwen van Surya. Tapati's naam betekent letterlijk de "opwarming", "de hete", "brandende". Tapati wordt oorspronkelijk twee dozijn keer genoemd in de Mahabharata, als een vrouw van Samvarana met een zoon genaamd Kuru (de stichter van de Kurudynastie). Het verhaal van beide karakters is ook gevonden in andere hindoeteksten zoals Bhagavata Purana en Purana's. Volgens deze teksten lag het huis van Tapati aan de oevers van de rivier de Tapati. Aangezien de rivier Tapati waarschijnlijk naar Tapati is vernoemd, aanbidden mensen haar zowel in de vorm van een godin als in die van een belangrijke rivier met vele bewonderenswaardige kwaliteiten, opgesomd in hindoeteksten.
In Mahabharata vroeg ArjunGandharva naar de oorsprong van de naam Tapatya, dus de Gandharva zei dat de zon een prachtige dochter had genaamd Tapati, hij was bang haar uit te huwelijken. Een vroege Kaurava-koning Samvarana aanbidt de zon en werd gekozen als haar echtgenoot. Op een dag zag deze koning haar en werd verliefd en stelde een huwelijk voor, maar ze verwees hem naar haar vader voor zijn goedkeuring. Daarna begon de koning de zon te aanbidden en nam de hulp van de wijze Vasistha en stuurde hem naar de zon. Vasistha verzocht de zon om het huwelijk van Samvarana en Tapati goed te keuren en de zon stemde ermee in.
Savitr is god van de zon bij zonsopgang en zonsondergang. Hij wordt soms geassocieerd met (en soms juist onderscheiden van Surya, "de zon"). Savitr verdween als een onafhankelijke godheid uit het hindoeïstische pantheon na het einde van de Vedische periode, maar wordt nog steeds aanbeden in het moderne hindoeïsme en wordt Sāvitrī genoemd.De zon voor zonsopgang wordt Savitr genoemd en na zonsopgang tot zonsondergang wordt het Sūrya genoemd.
Savitr wordt vereerd in de Rig-Veda, het oudste onderdeel van de Vedische geschriften. Hij is voor het eerst opgenomen in boek drie van de Rigveda; (RV 3.62.10) later de Gayatri-mantra genoemd. Verder wordt hij zeer gedetailleerd beschreven in Hymn 25 van de Rigveda, ook wel de Hymn of Savitr genoemd. In deze hymne wordt Savitr gepersonifieerd en voorgesteld als beschermgod. Hij wordt gevierd in elf hele hymnen van de Rigveda en in delen van vele andere teksten, waarbij zijn naam in totaal ongeveer 170 keer wordt genoemd. Net als Surya wordt Savitr gesmeekt om slechte nachtmerries te verwijderen en de mens zondeloos te maken. Savitr verdrijft tovenaars en vijandigheid. Hij leeft vaste wetten na. De wateren en de wind zijn onderworpen aan zijn verordening. Hij leidt de wateren en door zijn voortstuwing stromen ze breed.
Aryaman (Sanskriet: अर्यमन्) is een van de vroege Vedische hindoegoden. Zijn naam betekent "levenspartner", "goede vriend", "partner", "speelkameraad" of "metgezel". Hij is de derde zoon van Aditi, de moeder van Adityas en wordt afgeschilderd als de zonneschijf van het midden van de ochtend. Hij is de godheid van de gebruiken, en heerst over de gebruiken die de verschillende Vedische stammen en volkeren beheersen. In de Rigveda wordt Aryaman beschreven als de beschermer van merries, en de Melkweg (aryamṇáḥ pánthāḥ) zou zijn pad zijn.
Dhisana is een van de godinnen van de welvaart in het hindoeïsme. Ze werd ook genoemd als de godin van vuur, zon, maan en sterren.
Een Indiaassprookje vertelt hoe een kluizenaar de zonnegod vraagt met een meisje te trouwen[45].

Idool voor Surya Narayana, 16e eeuw

Cirkelvormig heiligdom van de zonnegod Surya Narayana
Surya rijdt op zijn wagen getrokken door zeven paarden
Zonnetempel voor Surya uit de 11e eeuw, Gujarat
Zorotraïsme
In een heilige Perzische tekst, de Avesta, verschijnt aan "het einde der tijden" een messias die het kwade overwint. Hij zal een zalf van stierenvet en hamoa maken en daarmee onsterfelijkheid bewerken. Op de altaren van Mithras in het aan hem gewijde Taurobolium wordt deze zonnegod afgebeeld terwijl hij zich met stierenbloed wast.
Taoïsme
Taiyangxingjun is de zonnegod in het Taoïsme.
Filipijnse mythologie
Elke etnische groep in de Filipijnen heeft zijn eigen mythes en goden.
Bij de Ilocano was Angalo een reus, met zijn acties vormde hij de heuvels en bergen van Luzon. Hij vormde de oceanen en plaatste de hemel, de zon, de maan en de sterren. Apo Init is de Ilocano-godheid van de zon. Amman is de Ilocano-god van de zon; de zon is zijn oog.
Volgens de Ibaloi was het eerste dat bestond de luchtwereld en de onderwereld; de volkeren van beide kanten vochten en op een dag raakte een man uit de onderwereld de zonnegod met een pijl; de zonnegod duwde daarna de hemelwereld omhoog en duwde de onderwereld naar beneden, en schiep toen de aarde.
De pre-koloniale Visayas werden beïnvloed door hindoe-boeddhisten en animisme. De zon en de maan creëerden de sterren. De zon verbrandde de sterren en dit maakte de maan van streek. Ze begonnen te vechten, maar de maan rende weg. Dit geeft een etiologische verklaring waarom de zon en de maan elkaar lijken te 'achtervolgen'.
Pre-koloniaals Mindanao (rond 900 n.Chr.) werd beïnvloed door hindoe-boeddhistische, Indonesische en Maleisische overtuigingen en cultuur. De zon en de maan waren getrouwd, maar op een dag werd de zon boos op de maan en begon haar achterna te zitten. Dit geeft een etiologische verklaring waarom de zon en de maan elkaar "achtervolgen". Het eerste kind van de zon en de maan werd door de zon in stukken gehakt omdat hij boos op hem was. De zon verspreidde hem toen over de lucht. Dit is de etiologische verklaring waarom er sterren zijn. Een andere zoon van de zon en de maan was een gigantische krab die bliksem veroorzaakte als hij met zijn ogen knipperde. Hij leeft in een gat in de bodem van de oceaan en is verantwoordelijk voor eb en vloed.
Init-init is de Itneg-god van de zon is getrouwd met de sterfelijke Aponibolinayen; overdag verlaat Init-Init zijn huis om licht op de wereld te laten schijnen.
Chal-chal is de Bontok-god van de zon wiens zoon het hoofd werd afgesneden door Kabigat.
Mapatar is de Ifugao-zonnegod van de hemel die verantwoordelijk is voor het daglicht.
Elag is de Bugkalot-godheid van de zon, hij wordt aanbeden met de maan en de sterren. Elag heeft een prachtig huis in het luchtrijk genaamd Gacay. Hij trekt zich 's nachts terug in zijn huis en is schenker van licht en groei.
Agueo is de sombere en zwijgzame Pangasinense zonnegod die gehoorzaam is aan zijn vader, Ama. Agueo woont in een paleis van licht.
Algao is de Aeta-zonnegod die vocht tegen de reuzenschildpad Bacobaco.
Mangetchay (ook wel Mangatia genoemd) is de oppergod van de Kapampangan die leven op aarde schiep ter nagedachtenis aan zijn overleden dochter. Mangetchay leeft in de zon.
Aring Sinukûan is de Kapampangan-zonnegod van oorlog en dood. Aring Sinukûan leerde de vroege bewoners de industrie van metallurgie, houtkap, rijstcultuur en zelfs oorlog voeren. Aring Sinukûanwoont in Mount Arayat.
Apolaki (ApoLaki, señor Lakj) is de Tagalog-god van de zon en krijgers; Apolaki is de heerser van de wereld overdag.
Adlao is bij de Bicolano de zoon van Dagat en Paros. Hij sloot zich aan bij Daga's rebellie en stierf; zijn lichaam werd de zon.
Bij de Bicolano werd de zonnegod verliefd op een sterveling, Rosa. De naamloze zonnegod weigerde de wereld te verlichten totdat zijn vader instemde met hun huwelijk. Later bezocht hij Rosa, maar vergat zijn krachten over het vuur te verwijderen. Zo verbrandde hij per ongeluk Rosa's hele dorp totdat er niets dan hete bronnen overbleven.
Sanghid is bij de Waray een reus die met bovennatuurlijke snelheid stof weefde op een gouden weefgetouw; hij heeft de kracht om de zon terug te bewegen.
Liadlao is de gouden Bisaya-zoon van Lidagat en Lihangin; gedood door Kaptans woede tijdens de grote opstand; zijn lichaam werd de zon.
Adlaw is de Bisaya zonnegod die wordt aanbeden door de goeden.
Launsina is de Capiznon-godin van de zon, maan, sterren en zeeën, en de meest geliefde omdat mensen vergeving van haar zoeken.
Magrakad is de Tagbanwa-god die precies op het middaguur aan de andere kant van de zon wordt gevonden. Magrakad geeft de warmte die het leven in stand houdt en, wanneer de mensen ziek zijn, de ziekte wegvoert.
Tumangkuyun wast de stammen van de twee heilige kardinaalbomen in Sidpan en Babatan en houd ze schoon door het bloed te gebruiken van degenen die zijn omgekomen bij epidemieën; het bloed dat hij gebruikt veroorzaakt de kleuren van de zonsopgang en zonsondergang.
Libtakan is de Manobo-god van zonsopgang, zonsondergang en goed weer.
Bij de Bagobo bestaan naamloze goden wiens vuur rook creëren, die de witte wolken maakt. De zon maakt gele wolken die de kleuren van de regenboog maken.
Kadaw La Sambad is een van de twee oppergoden van T'boli. Kadaw La Sambad is getrouwd met Bulon La Mogoaw en hij leeft in de zevende laag van het universum.
Lageay Lengkuos is de grootste van de Teduray-helden en een sjamaan (beliyan). Hij keerde de richtingen om (oost werd west) en hij keerde het pad van de zon om, hij maakte het water land en land werd water.Sualla leefde in de lucht, terwijl zijn zus Sinonggol in Bonggo woonde (het land van de doden). Sualla bezocht het paleis van de zon en raakte een van de acht oerhouten khnenentaos (standbeelden) aan, waardoor de eerste Teduray ontstond. Uit de rib van de man schiep Sualla de eerste vrouw. Toen de man en vrouw een kind kregen, genaamd Mentalalan, werd het ziek en zocht de man Sualla's hulp. Sualla gaf de man een speciaal medicijn, maar voordat de man het medicijn aan zijn zoon bezorgde, veranderde een demon die door Singgol was gestuurd het medicijn, wat leidde tot de dood van Mentalalan.
Bij de Maranao werd de zonnegod in een antropomorfe vorm afgebeeld als een vlammende jongeman; engelen dienen als zijn wagenmenners.
China
Xihe is de zonnegodin uit de Chinese mythologie. In sommige verhalen was zij de moeder van de tien zonnen en de echtgenote van Dijun (帝俊), de god van het oosten en de vader van de tien zonnen. In andere verhalen bestuurde zij de wagen waarmee elke dag een van de tien zonnen van oost naar west door de hemel werd gereden.
Zhulong was een reuzengrote rode zonnedraak en god in Chinese mythologie. Het had een menselijk gezicht en een slangenlichaam. De dag en nacht werden gecreëerd door zijn ogen te openen en te sluiten en hij creëerde seizoen winden door te ademen.
Dǒumǔ (Chinees:斗母; 'Moeder van de grote wagen') is een zonnegodin die soms wordt samengevoegd met Marici.
Yu Yi is de god die de zon door de lucht draagt.
Xu Kai is de god van de zonnester.

Zhulong op een afbeelding uit 1780
Een standbeeld van Dǒumǔ uit de Song-dynastie
Elamitisch
Nahundi of Nahhundi (in het Akkadisch, Nahhunte) was de oude Elamitische god van de zon en van de wet. Hij werd gelijkgesteld met de Mesopotamische zonnegod Utu/Sjamasj.
Zunbil
De Zunbil-dynastie en de onderdanen van Zabulistan in Afghanistan aanbaden de zon, die ze Zun noemden. Ze geloofden dat de zon de god van gerechtigheid was, de kracht van het goede in de wereld en, bijgevolg, het wezen dat de duisternis verdreef en de mens toestond nog een dag te leven.
Turkije
Gün Ana betekent "Zonnemoeder" in het Turks en vele andere Turkse talen. Gün Ana is een van de machtigste godheden, de godin van leven en vruchtbaarheid, warmte en gezondheid. Ze is beschermvrouwe van de ongelukkigen, vooral van wezen. Ze woont op de zevende verdieping van de hemel. Gök Tanrı schiep de aarde met zonnestralen, dus Gun Ana nam deel aan de schepping van de aarde. Zonnestralen worden ook beschouwd als "snaren" tussen de zon en de geesten van planten, dieren en mensen. Turken die Gun Ana aanbidden, keren zich tijdens het bidden naar de zonsopgang. Ze is afgebeeld met een stralende gele huid. Het feest voor Gün Ana wordt op 21 juni gevierd tijdens de zomerzonnewende.
Koyash (Turks: Kuyaş) is de god van de zon in de Turkse mythologie. Koyash wordt vaak afgebeeld als een vurige vogel of een gevleugeld paard. Deze afbeeldingen werden in de oudheid vaak gebruikt om dingen te sieren, zoals keramische potten en oorbellen. De zonnegod Koyash kan van zijn handen "zonnestrengen" maken die zijn slachtoffers kunnen verstrikken en verbranden. Voor de Altai- mensen vertegenwoordigde de zon licht, warmte en groei. Dit maakte de zonnegod erg belangrijk, aangezien de zon werd gezien als de heerser van alles wat hij creëerde. Het Turkse volk en de Mongolen eerden de kracht en vitale kracht van de zonnegod. Naar verluidt verwelkomden de Hunnen, die 's morgens hun dorpen verlieten, de rijzende zon en bogen voor hem. Het Turkse volk associeerde het pad van de zon aan de hemel met de vlucht van een vuurvogel of een gevleugeld paard. Vliegende (gevleugelde) paarden als symbolen van de zon werden veel gebruikt in de kosmologische mythen van Turkse volkeren. En andere dieren (rammen, herten, stieren) waren ook verbonden met de zon.
Tochaars
In het Tochaars was kaum näkte de zonnegod of zonnegodin.
Scythen
Bij de Scythen was Tabiti (Ταβιτί)d de zonnegod. Het wordt verondersteld een gehelleniseerde versie te zijn van een naam die lijkt op Hindu Tapati en het verwante werkwoord tapayati ("brandwonden" / "is heet"), evenals het Avestischtapaiti, het Latijnsetepeo en verschillende andere Indisch-Europese termen voor hitte.
Oceanië
- Bila is de kannibaal zonnegodin van de Adnyamathanha. Ze is de personificatie van de zon onder het Adnyamathanha- volk en zou haar slachtoffers roosteren boven een vuur, de oorsprong van zonlicht.
- Gnowee is de zonnegodin die dagelijks naar haar verloren zoon zoekt; het licht van haar fakkel is de zon. Ze was ooit een vrouw die op aarde leefde in een tijd dat het eeuwig donker was, en mensen konden zich alleen verplaatsen met behulp van schorsfakkels. Op een dag liet ze haar zoontje slapen terwijl ze op zoek was naar yams. Voedsel was schaars en Gnowee dwaalde zo ver dat ze het einde van de aarde bereikte, eronderdoor liep en aan de andere kant tevoorschijn kwam. Omdat ze niet wist waar ze was, kon ze haar zoontje nergens vinden, dus klom ze de lucht in met haar grote schorsfakkel om een beter zicht te krijgen. Ze dwaalt tot op de dag van vandaag door de lucht en verlicht de hele wereld met haar fakkel terwijl ze blijft zoeken naar haar verloren zoon.
- Wala is een zonnegodin. Haar zus Bara vergezelde haar elke dag, maar Wala besefte dat ze de aarde te heet had gemaakt en dwong haar te stoppen. Ze reisde naar de zuidelijke bergen en bracht de zon terug. Ze bewaarde het toen in een zak totdat de maan verdween.
- Wuriupranili is de zonnegodin wiens draadvormige fakkel de zon is. Als ze elke ochtend in het oosten wakker wordt, steekt ze een klein vuur aan, dat de mensheid ziet als de eerste gloed van de dageraad. Vervolgens versiert ze haar gezicht en lichaam met rode oker. Als de nacht valt, keert ze via een tunnel terug naar haar oostelijke ochtendkamp.
- Yhi is bij Aborigines de godin van de zon, het licht en de schepping. Ze leefde in de Droomtijd en sliep tot een fluitje haar wakker maakte. Toen ze haar ogen opendeed, viel er licht op de aarde. Yhi is vernoemd naar deze zonnegodin.
- In de Maori-mythologie is Tama-nui-te-rā de zonnegod, het woord betekent "grote zoon van de Zon". De held Māui vond dat de dagen te kort waren en ving Tama-nui-te-rā met een strik, en sloeg hem, om hem langzamer door de lucht te laten reizen.
- Atanua (of Atanea) in de Polynesische mythologie (specifiek: de Marquesas-eilanden) is de godin van de dageraad en echtgenote van Atea. Ook Atarapa ("aanbreken van de dag") is de godin van de dageraad. Er zijn veel godinnen en veel woorden voor de opeenvolgende stadia van de dageraad. En Atarapa is het eerste geschapen wezen.
Amerika
Olmeken
De Olmeken waren een Meso-Amerikaans volk dat tijdens de formatieve periode in het zuiden van Mexico leefde. Ze vormden een basis en stuwkracht voor andere precolumbiaanse culturen in Meso-Amerika, zoals de Zapoteken, Maya's en Azteken, en staan daarom bekend als het 'Moedervolk'. De Olmeken praktiseerden een sjamanistischecultus. De oorsprong er van moet in een ver verleden liggen. Het nahualisme stamt uit de vroegste fase van de Olmeekse geschiedenis. Het nahualisme ging ervan uit dat de priester-sjamaan zich kon transformeren tot dierlijke wezens, met name de jaguar. De jaguar vertegenwoordigde het nachtelijke aspect van de zonnegod en was de bewaker van het binnenste der aarde en de grotten. De grotten werden gezien als toegangspoorten van de Onderwereld.
Zapoteken
Monte Albán was de hoofdstad van de cultuur van de Zapoteken. Monte Albán is de naam die de Spanjaarden gaven aan de geïsoleerde, steile berg waarop de stad stond. Hoe hij origineel heette is niet bekend, maar uit gliefen bij door archeologische opgravingen gevonden gebouwen is afgeleid dat de stad waarschijnlijk Danipaguache, "Heilige Berg", heette. De Azteken noemden Monte Albán Ocelotepec, "Heuvel van de Jaguar".
Gebouw P, gelegen in een van de zijruimtes van de Grote Plaza in Monte Albán, is een kelderverdieping voor een tempel. Een uniek element dat in dit gebouw te vinden is, is een smalle schoorsteenvormige lichtkamer op de trap, die zou zijn gebruikt om de doorgang van de zon door het zenit vast te leggen. Dit fenomeen was significant voor de Zapotec-kalender en komt twee keer per jaar voor. Stela 18, die met 5,80 meter de hoogste in Monte Albán en ook een van de oudste stelas is, wordt Nahuitji Copijcha, wat "zon boven of in het midden" betekent, genoemd. Zijn schaduw groeit jaarlijks maximaal naar het noorden tijdens de winterzonnewende en neemt af naar het zuiden tijdens de zomerzonnewende, waardoor een eenheid en een systeem voor het meten van tijd en ruimte ontstaat om architectuur en de kalender te ordenen .
Azteken
In de Azteekse mythologie is sprake van vijf scheppingen. In elke schepping diende een god als de zon: Quetzalcoatl, Tezcatlipoca, Tlaloc en Ehecatl. In de vijfde schepping is Tonatiuh getransformeerd in de zon. In de Azteekse kalender is Tonatiuh de heer van de dertien dagen (Trecena) van 1 Dood tot 13 Vuursteen.
Omdat de Azteken verschillende tradities overnamen en combineerden met hun eigen tradities hadden zij verschillende mythische creaties. Een ervan, de Vijf Zonnen, omschrijft de vier grote tijdperken die voorafgingen aan het huidige tijdperk; elk tijdperk eindigde in een catastrofe. Ons tijdperk Nahui-Ollin, het vijfde tijdperk of vijfde creatie, ontsnapte aan vernietiging dankzij de zelfopoffering (hij offerde zichzelf op in het vuur) van de god Nanahuatl (ook wel Nanauatzin wat "vol met pijnlijke plekken" betekent), de kleinste en een van de bescheidener goden. De goden beslisten dat de vijfde en mogelijke laatste zon zijn leven moest opofferen in het vuur. Twee goden werden er gekozen: Tecciztecatl en Nanauatl. Tecciztecat is bang en springt niet, Nanauatl doet dit wel. Hij werd hiermee de zonnegod Tonatiuh die getransformeerd werd in de zon. Dan springt Tecciztecat toch; in het begin gebeurt er niets maar na een tijdje verschijnen er twee zonnen aan de hemel. Een van de goden, boos door het gebrek aan moed bij Tecciztecatl, pakt een konijn en gooit dit in Tecciztecatls gezicht, en deze verliest daarmee zijn schittering. En zo wordt Tecciztecatl de maan, die op de dag van vandaag nog een afdruk van een konijn heeft. Deze mythe wordt geassocieerd met de oude stad Teotihuacán, die al verlaten en verwoest was voordat de Azteken arriveerde. De Azteken uit Mexico golden en gelden bij velen als de mensenofferaars bij uitstek. Zij offerden in Tenochtitlán mensen aan allerlei goden, waarvan de zonnegod er één was. Volgens een andere Azteekse legende waren de Piramide van de zon en Piramide van de Maan de aarden heuvels, waarop de goden Tecciztecatl en Nanahuatzin boete deden, voordat ze zich in de vlammen offerden.
Het symbool van Quetzalcoatl kwam het eerst in Teotihuacan voor, waarna de cultus van de Gevederde Slang zich naar nieuwe centra verspreidde in Centraal-Mexico als Xochicalco, Cacaxtla, Cholula, Chichén Itzá en El Tajín. Het mythisch wezen was ook bij de Maya's bekend en werd in het YucateeksKukulkan, in het K'iche'Gukumatz genoemd. Ook de Zapoteken vereerden hem.
Quetzalcoatl wordt gezien als de Morgenster. Omdat de zon opkwam wanneer Venus vervaagde, werden de twee als rivalen gezien. Als 'god van de kou' had de Morgenster de Eerste Zon aangevallen en als 'heer van de dageraad' was hij de vijand van de regen en bracht hij droogte.
Tezcatlipoca werd naar het schijnt al vereerd door de Olmeken en werd algemeen populair vanaf de tiende eeuw. Hij vertegenwoordigde de 'duistere zon', op zijn nachtelijke reis door de Onderwereld, terwijl Xipe-Totec verbonden was met de 'zon van de bovenwereld'. Aan het einde van de Vijfde Zon zal Tezcatlipoca de zon stelen, wat het 'einde' betekent van de wereld, de goden en de mensheid. De Azteken eerden Tezcatlipoca ieder jaar in mei met het Toxcatl festival, hierbij werd onder andere een jonge man geofferd die zich een jaar lang als Tezcatlipoca had voorgedaan. Bij de Azteken had de god Tezcatlipoca de jaguar als nahual.
Huitzilopochtli was een Azteekse oorlogs- en zonnegod, en de beschermer van de stad Tenochtitlan. De piramide van de zon is het grootste bouwwerk in de ruïnestad en het op een na grootste bouwwerk van het precolumbiaanse Meso-Amerika. De piramide van de zon is door de Azteken zo genoemd, wat de oorspronkelijke functie was, is niet bekend. De piramide is in twee fasen gebouwd. De eerste fase was rond het jaar 100. Hierbij werd al het grootste deel van de piramide gebouwd. In de tweede fase, in de derde eeuw, werd een tempel met een altaar op het platform op de top geplaatst.
Teoyaomicqui was een zonnegod en de god van het "Zesde uur van de Dag" uit de Azteekse mythologie.
Piltzintecuhtli was een god van de rijzende zon, genezing en visioenen, geassocieerd met Tōnatiuh. De naam betekent "de jonge prins". Het kan een andere naam zijn geweest voor Tōnatiuh, maar hij wordt ook genoemd als een mogelijk uniek individu, de echtgenoot van Xōchiquetzal.
Pedro de Alvarado werd door de Azteken Tonatiuh, de zonnegod, genoemd.

Een tekening van Tonatiuh ("Beweging van de Zon") in de Codex Borgia
Tempel voor Ehecatl, Calixtlahuaca
.jpg/120px-Codex_Magliabechiano_(141).jpg)
Mensenoffer van de Azteken voor Huitzilopochtli, Codex Magliabechiano, 16e eeuw
Muisca
Sué (ook wel Xué, Sua, Zuhe of Suhé) is de zonnegod van de Muisca in Colombia. Sué werd aanbeden in de Tempel van de Zon in Sugamuxi, tegenwoordig bekend als Sogamoso, Stad van de Zon. Andere tempels die aan Sué werden toegeschreven, bevonden zich in Bacatá en Guatavita. De oorspronkelijke Zonnetempel in Sogamoso is verwoest door fakkelvuren van de Spaanse veroveraars.
Priesters stonden in hoog aanzien in de Muisca-gemeenschap. Zij werden daartoe van kinds af aan opgeleid. Zij onderhielden de tempels en begeleidden religieuze ceremonies. Ze begroeven de doden, de leiders werden eerst gemummificeerd. Offergaven werden via de priesters aan de goden aangeboden. Het aanbidden van de zon en de maan stond centraal in de religie van de Muiscas. De priesters voedden moxas op, kinderen die op 15-jarige leeftijd werden geofferd aan de Zonnegod. Priesters voorspelden aan de hand van de sterren, maan en wolken het weer en berekenden de tijdstippen waarop gezaaid, bemest en gesnoeid moest worden. Nabij Villa de Leyva zijn nog 25 grote cilindrische kolommen te vinden die in oost-westrichting zijn geplaatst. Deze kolommen werden gebruikt bij astronomische observaties en religieuze ceremonies, en waarschijnlijk fungeerden ze als een grote zonnewijzer. De eerste mens die volgens de Muisa de aarde bewoonde was een vrouw. Volgens de legende kwam deze vrouw, Bachué, uit het meer van Iguaque, waarboven de zonnewende plaatsvindt
Op de datum van de zomerzonnewende gingen de Muisca-edelen in processie naar de tempels waar ze offers brachten om zegeningen van de jaarlijkse oogsten te vragen. De dag werd gevierd met grootse feesten door de mensen die hun lichaam schilderden en dronken werden van chicha. Ze waren ook dol op hun eigen schaduwen omdat ze geloofden dat Sué hen hun eigen persoonlijke god gaf die ze de hele dag bij zich droegen.
Bochica (boodschapper van Chiminigagua, de schepper van het universum) was de zonnegod en cultuurheld van de indianenstammenChibcha en hun nazaten, de Muisca. Hij was de zoon van Sué en stelde feestdagen, bedevaarten en offerrituelen in en voor de eredienst van de Zon stelde hij een hogepriester aan. Bochica werd met offers van goud en tabak vereerd, maar ook met jongens, quesa's (zwervers), uit het dorp San Juan de los Llanos dat met de 'cultus van Bochica' was verbonden. Als tienjarige ging de quesa naar een zonnetempel in Sogamozo, waar hij vijf jaar vol toewijding werd verzorgd. Op zijn vijftiende werd de quesa in processie naar een pilaar geleid en door priesters met pijlen neergeschoten. Zijn hart werd uitgesneden en net als zijn opgevangen bloed geofferd aan Bochica.
In Kohunlich is de Piramide van de Maskers, waar zes grote stuc-maskers van de zonnegod, gemaakt tijdens de eerste bouwperiode, bewaard zijn gebleven.
Maya's
De huidige Mayareligie heeft weliswaar tal van rooms-katholieke elementen in zich opgenomen, maar is toch nog duidelijk de voortzetting van de oude inheemse veelgodendienst (Mayamythologie). Eigenschappen van godheden overlappen elkaar soms; veel goden hadden zowel negatieve als positieve aspecten, en ook destructieve goden hadden hun cultus. Tot de voornaamste goden behoort de zonnegod Kinich Ahau. Izamal was gewijd aan de scheppende god Itzamna en aan de zonnegod Kinich Ahau. De recente Mayamythologie houdt zich voornamelijk bezig met de kinderjaren van Zon en de conflicten die leidden tot zijn daadwerkelijke transformatie van de zon. Hoewel specifieke beelden worden gebruikt voor het pad van de zon (bijvoorbeeld de zon die door de onderwereld wordt gedragen op de schouders van zijn heer), zijn er nauwelijks geschiedenissen over de volwassen zonnegod, behalve de zuidelijke Lacandons. Volgens hen zal Kinich Ahau, de oudere broer van de oppergod, een einde maken aan deze wereld door uit de lucht neer te dalen en zijn jaguars de mensheid laten verslinden. Er is ook weinig bekend over specifieke zonnerituelen, hoewel Kinich Ahau regelmatig voorkomt in de Dresden Codex, die grotendeels betrekking heeft op rituele zaken.
Een andere zonnegod is Kinich Kakmo. In het pantheon van de Mayabeschaving verwijst deze godheid naar een aspect van de zonnegod. De naam valt als volgt in Maya uiteen: Kin, wat zon betekent; Ich, wat gezicht betekent; Kaak, vuur; Moo, ara. Dat wil zeggen, een vuurara met een zonnekant. In de Dresden Codex verschijnt Kinich Kakmó met het hoofd van een ara en een menselijk lichaam, met een brandende fakkel in elke hand. In de Dresden Codex wordt de fakkel geïnterpreteerd als een symbool van droogte of verzengende hitte.
Hunahpu en Ixbalanqué zijn de heldentweeling uit de Mayamythologie die voorkomen in het eerste deel van de Popol Vuh. De tweeling wordt vaak afgeschilderd als complementaire krachten. De complementaire paren van leven en dood, lucht en aarde, dag en nacht, zon en maan, en nog veel meer, zijn gebruikt om de tweeling te vertegenwoordigen. De tweeling zal de heren van Xibalba overwinnen en daarna veranderen in zon en maan. Het hoofd van Hunahpú wordt gebruikt als een variant van het teken voor de 20e dag in de dagtelling of tzolkin.
De Verloren Wereld-Piramide is het grootste bouwwerk in het Mundo Perdido-complex in Tikal. Het was versierd met stuccomaskers van de zonnegod en dateert uit de laat-preklassieke periode. Deze piramide maakt deel uit van een gesloten complex van bouwwerken dat intact bleef en niet werd beïnvloed door latere bouwactiviteiten in Tikal. Tegen het einde van de laat-preklassiek periode was deze piramide een van de grootste bouwwerken in de Mayaregio. Het bereikte zijn definitieve vorm tijdens het bewind van Chak Tok Ich'aak in de vierde eeuw na Christus, in de vroegklassieke periode, en was meer dan 30 meter hoog met trappen aan alle vier zijden en een platte bovenkant waarop mogelijk een van vergankelijke materialen gemaakte bovenbouw heeft gestaan. De positie van een groep tempels aan de oostkant van dit complex voldoet aan de kenmerkende lay-out van zogeheten E-Groepen, waarvan wordt aangenomen dat ze als zonne-observatoria dienstdeden.
De Maya's deden bijzonder nauwkeurige astronomische waarnemingen en hadden een nauwkeurige en ingewikkelde kalender. Hun tabellen voor de bewegingen van de maan en de planeten zijn even goed of zelfs beter dan die van andere beschavingen die de hemel met het blote oog bestudeerden. De berekening van het zonnejaar is zelfs iets nauwkeuriger dan de waarde die als basis voor de gregoriaanse kalender gebruikt is.

Zonneschijf / schild in de vorm van het hoofd van de zonnegod uit de Mayamythologie

Kinich Ahau uit de Mayamythologie

Piramide van Kinich Kakmo in Izamal
Urn die de zonnegod Kinich Ahau voorstelt, en met een afbeelding van de overledene in het deksel, 600-900

Hannaphu en zijn tweelingbroer Ixbalanqué komen tevoorschijn uit de gehoornd serpent, Mississippi cultuur
Inca's
Inti uit de Incamythologie werd gezien als de belangrijkste god. De Inca keizers beweerden directe afstammelingen van hem te zijn; Sapa Inca. De Sapa Inca werd vereerd door het volk als bovennatuurlijke zoon van de zon.
Laut der Inkas wurde der Sonnengott Isla del Sol geboren. Ein Mythos erzählt von Manco Capac und seinem Bruder Pachacamac, Söhne des Sonnengottes Inti. Manco Capac selbst wurde als Feuer- und Sonnengott verehrt und von seinem Vater zusammen mit seinem Bruder zur Erde geschickt. Sie erschienen aus der Höhle von pacaritambo mit einem goldenen Stab namens tapac-yauri. Ihre Mission war es, zu Ehren ihres Vaters, des Sonnengottes Inti, einen Sonnentempel zu bauen, in dem der Stab in die Erde sinken würde. Um nach Cuzco zu gelangen, wo der Tempel gebaut werden sollte, reisten sie durch unterirdische Gänge. Während dieser Reise wurde einer von Mancos Brüdern und möglicherweise eine Schwester in Stein verwandelt (Huaca).
Die Inkas übernahmen eine Reihe von Göttern von den Völkern, die sie eroberten, darunter Pachacamac (Sohn der Sonne) und sein Bruder Viracocha (Con-Tici). Der 'Pachacamac-Kult' wurde in ihren 'Sonnenkult' aufgenommen. Manco Capac war der Sohn des Sonnengottes Inti und der Mond-GöttinMama Quilla und Bruder von Pachacamac. Manco Cápac selbst wurde als Feuer- und Sonnengott verehrt. Der Sonnengott schickte Manco Cápac und seine Familie über die Erde und sie kamen aus der Höhle von pacaritambo raus mit dem goldenen Stab tapac-yauri. Manco Cápac wurde beauftragt, an der Stelle, an der der Stab im Boden versank, einen Sonnentempel zu bauen. Sie reisten durch Höhlen nach Cusco und bauten Coricancha zu Ehren ihres Vaters Inti.
Einige Inka-Tempel waren eng mit der Verehrung des Sonnengottes verbunden. Deshalb nannten sie die Spanier Tempel von Sol (Sonnentempel). In den Tempeln befanden sich Scheiben aus Blattgold, die die Sonne darstellen sollten und zeigten, wie wichtig die Macht des Sonnengottes war.
Der Höhepunkt des Jahres ist die jährliche Feier des Inti Raymic, es Sonnenwende-Party die am 24. Juni gefeiert wird. Die Einheimischen gehen dann bunt verkleidet zu Sacsayhuaman wo Menschen tanzen und Jungen um Mädchen werben, nach einer Tradition der Inkas. So fanden viele Ehen in Cuzco ihre Wurzeln in Sacsayhuamán.
Das Inazon ist beides auf dem Flagge von Argentinien und der Wappen von Argentinien wie auf dem flagge von uruguay und der Wappen von Uruguay . Das Symbol ist eine Darstellung des Inka-Sonnengottes Inti.
Ein Mythos der Inkas erzählt von einer Herde Lamas, die gehalten wurden Opfern zur Sonne und die Verliebtheit zwischen einer der Sonnentöchter und dem Hirten. Nach ihrer Flucht aus dem Sonnenpalast werden sie zu Steinen. Noch heute stehen die beiden Steinstatuen dazwischen Calca und uaylampa um zu sehen; die Berge wurden (nachher) pitusiray heißt und heißt immer noch so[46].

Inti Raymic (Fest der Sonne), Sacsayhuaman

Illustration aus der Chronik von Martin de Murua Das pachacuti in dem Coricancha zeigt., 17. Jahrhundert

pachacuti auf einem Bild aus dem 16. Jahrhundert

Manco Capac, 18. Jahrhundert

Atahualpa, 1750-1800, Brooklyn-Museum
Andere
- In dem Brasilianische Mythologie ist Guaráci der Sonnengott (Guarani-Mythologie der Guarani (Menschen)). Meric ist ein Volksheld der Bororo und der Sonnengott.
- Jóhonaaʼéí ist der Sonnengott der Navajo, bekannt als "Derjenige, der den Tag kontrolliert".
- Kissen (Sonnenbringer), der Sonnengott von Abenaki, ein Adler, dessen Flügel sich öffneten, um den Tag zu erschaffen und sich schlossen, um die Nacht zu erschaffen.
- Napioa, das Schwarzfuß Gottheit der Sonne.
- wie ist der gott der sonne der Lakota. Er ist verbunden mit dem amerikanischer Bison.
- tawa ist ein Sex von TheropodeDinosaurier das während spät Trias lebte im Bereich der Gegenwart New-Mexiko, Gattungsname bezieht sich auf den Sonnengott der Pueblo-Kultur (der Schöpfer des hoffnungsvoll).
- akycha ist der Sonnengott im Inuit-Mythologie im Alaska.
- Malina ist ein Sonnengott in der Inuit-Mythologie. Sie ist am häufigsten in den Legenden von Grönland, dass ihre enge Verbindung mit dem Mondgott Anningan (auch Igaluk genannt), ihr Bruder. Malina ist wegen des Kampfes zwischen den beiden ständig auf der Flucht aus Anningan (die Legenden unterscheiden sich über die Ursache). Ihr ständiges Streben ist die traditionelle Erklärung für die Bewegung von Sonne und Mond am Himmel.
- Das Sonnentanz ist eine Zeremonie, die von einigen praktiziert wird Indianer in den Vereinigten Staaten und Kanada, insbesondere die der Prärie-Indianer. Einzelpersonen bringen persönliche Opfer im Namen der Gemeinschaft. Den höchsten Grad an Männlichkeit erreicht man durch Hingabe an die Sonne. Beim einmal im Jahr stattfindenden Sonnentanz, bei dem sich mehrere Dorfgemeinschaften versammelten, ließ sich ein Krieger einen scharfen Holzpflock unter den Rückenmuskel stechen, der an einem schweren Bisonschädel befestigt war. Dann musste er sie stundenlang tanzend herumschleppen. Oder die härteste Prüfung: Er ließ sich mit einer Nadel unter beiden Brustmuskeln in eine hohe Stange heben und blieb dort bis die Sonne unterging.
- Eine indische Geschichte erzählt, wie ein Kaninchen einen Riesen mit einem fangen wollte Magie nur, aber er stellte sich als der . heraus Sonne erwischt und bekam dadurch eine braune Farbe[47].
Siehe auch
Quellen, Anmerkungen und/oder Verweise
|